Ο Λάζαρος Καναβούρας, εκτελωνιστής βλέπει παγκοσμιοποίηση και εξαφάνιση της ανθρώπινης ιδιαιτερότητας, 8 Ιανουαρίου 2015

Ο Λάζαρος Καναβούρας, εκτελωνιστής βλέπει παγκοσμιοποίηση και εξαφάνιση της ανθρώπινης ιδιαιτερότητας, 8 Ιανουαρίου 2015

ΕΠ – ΟΥΡΑΝΙΑ

Φαίνεται πως στα μεγάλα Τεχνολογικά Ινστιτούτα των ΗΠΑ, η γενετική επιστήμη έχει εξελιχθεί τόσο πολύ, που μετά τη σόγια και τα καλαμπόκια έπιασε να μεταλλάζει και τις γλώσσες, να προσαρμόζει τα λεξιλόγια των ανθρώπων στις σύγχρονες  ανάγκες τις παγκοσμιοποίησης και  της ισοπέδωσης. Ίσως αυτή η φούρια να πηγάζει από την αλαζονεία. Ίσως να είναι και συνειδητή στρατηγική. Ξεκινάς από τα υλικά και συγκεκριμένα και σταδιακά περνάς στα άυλα και αφηρημένα ώστε ν΄ αγγίζεις με μια τελική έφοδο την ίδια την ανθρώπινη ψυχή.

Η πιο πρόσφατη επέμβαση των φωτισμένων εγκεφάλων έγινε στο ουράνιο. Πειραματικές δοκιμές που έγιναν στον Περσικό Κόλπο και τα Βαλκάνια, κατέδειξαν ότι η σημερινή χρήση του επιθέτου αυτού δεν ανταποκρίνεται πια στις ανάγκες της εποχής. Είναι πολύ ντεμοντέ.

Τι χρείαν επιθετικών προσδιορισμών έχομε για να περιγράψουμε το θείο, το ιδανικό, το εξαίσιο,; Από πού κι ως που θεϊκές οι «ουράνιες δυνάμεις»; Οι μοναδικές εξ ουρανού δυνάμεις σήμερα, είναι τα αεροπορικά σμήνη που σκορπούν φωτιά και όλεθρο. Που Θεοί: Αυτοί χάνονται καθημερινά αφού όπως λέει κι ο ποιητής

«τα σπάσαμε τα αγάλματά των,

τους διώξαμε απ’ τους ναούς των»

Κι όσο για «ουράνιες μελωδίες» …… Μάλλον αδόκιμος ο όρος για να περιγράψει τον ήχο των πολεμικών κυμβάλων ή τον συριγμό των έξυπνων βομβών.

Αν σκεφτούμε για ιδανικά, αυτά πια εντοπίζονται μόνο στο κλωνοποιημένα εργαστηριακά παρασκευάσματα. Ιδανικά πρόβατα, ιδανικές αρκούδες, σε λίγο ιδανικοί άνθρωποι. Ποιος λογαριάζει το δικαίωμα της φύσης να δημιουργήσει, να παίξει, να ρισκάρει, να λαθέψει, να διδάξει. Αρκετά μ’ αυτήν. Καιρός είναι να τη βάλουμε στη θέση της.

Κι όσο για εξαίσια, τον τίτλο δικαιούνται τα προϊόντα της σύγχρονης ηλεκτρονικής τεχνολογίας: Κινητά τηλέφωνα, υπολογιστές, διαδίκτυα, δορυφορικές λήψεις. Έργα θαυμαστά, αλλά πάλι ουράνια: Δεν ακούγεται καλά.

Κάπως έτσι θα πρέπει να σκέφτηκαν αυτές οι περίφημες «δεξαμενές σκέψης», τα Think Tanks, όταν άρχισαν να αναλύουν την λέξη ουράνιο. Ασφαλώς ταλαιπωρήθηκαν πολύ ! Κάτι τέτοιες αναλύσεις πάντα κουράζουν. Πρέπει να σταθμίσουν πολλές παράμετροι. Σίγουρα οι ενέργειές τους έγιναν με βήματα προσεκτικά «μέσα στο φόβο και στις υποψίες, με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια».

Πολύ πλούτο, θα κατέληξαν, έχει αυτή η λέξη: ΟΥΡΑΝΙΟ. Χρειάζεται απεμπλουτισμό. Κι αμέσως τροποποίησαν την έννοια της στους κεντρικούς υπολογιστές τους. Άνθρωποι: ξεχάστε πια τι σήμαινε για σας, το ουράνιο, από σήμερα, βάλτε το καλά στο κεφάλι σας, θα είναι μόνο απεμπλουτισμένο και θα σημαίνει πόνο, αρρώστια, καταστροφή.

Λάζαρος Καναβούρας[1]

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Εκτελωνιστών Καταθέσεις» Μάιος 2001 

---

[1] Χρημάτισε  Πρόεδρος του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Δύο τοποθεσίες στην Ελεύθερη Ζώνη του Πειραιά που θυμίζουν πολλά τη δεκαετία του ΄60, 7 Ιανουαρίου 2015

Δύο τοποθεσίες  στην Ελεύθερη  Ζώνη του Πειραιά που θυμίζουν πολλά τη δεκαετία του ΄60, 7 Ιανουαρίου 2015



Πρώτη φωτογραφία: Η πόρτα της Ελεύθερης Ζώνης , διακρίνονται τα οικήματα των ΒΖ Τελωνείων

Δεύτερη Φωτογραφία: Τα κτίρια των ΒΖ Τελωνείων, Το Χημείο, Γραφεία του ΟΛΠ, Νέα 21, τα 2/3 Ελεγκτήρια

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Γιάννης Τερζής, Ο Εκτελωνιστής με την απέραντη αγάπη για τον Μόλυβο Λέσβου, 3 Ιανουαρίου 2015

Γιάννης Τερζής,  Ο Εκτελωνιστής με την απέραντη αγάπη για τον Μόλυβο Λέσβου, 3 Ιανουαρίου 2015

Χαρά της γαλήνης

Παρθένος τόπος, αλήθεια, ομορφιά που επιβάλλεται αθόρυβα, απαλά, χωρίς  ξιπασμούς και ζεστά κυλά στις φλέβες σου, ανακατώνεται, γλυκαίνει το αίμα σου κι’ ακόρεστα σ’ αρέσει. Έτσι είδα το Μόλυβο.

Κλέβοντας μερικές ημέρες απ’ τον καθημερινό μόχθο βρέθηκα στο πολυτραγουδισμένο νησί, τη Λέσβο. Προορισμός μου  ο Μόλυβος. Τον είχα γνωρίσει, κρατούσα έντονες τις πρώτες μου εντυπώσεις κι’ εξεπλήρωνα μια υπόσχεση δοσμένη στον εαυτόν μου, να ξαναγευτώ τη λαγνεία του. Δεν το κρύβω , μια χαρούμενη ανυπομονησία με κρατούσε σε διέργεση μέχρι να ξεκινήσει απ’ τη Μυτιλήνη το τοπικό λεωφορείο. Σαν να μάντευε ο οδηγός του αυτοκινήτου την αγωνία μου, ξεκίνησε στην ώρα του.

Δεν πρόκειται να προσθέσω στα όσα έχουν γραφεί για τις φυσικές καλλονές της διαδρομής. Όμως δεν μπορεί ν’ αντισταθεί κανείς στην πλημμύρα της φυσικής ευφορίας , πνίγοντας τις εικόνες , καταλαγιάζοντας την αισθητική απόλαυση που η πλανεμένη θωριά σου ρουφά αχόρταγα.

Ο κόλπος της Γέρας, μια πελώρια αγκαλιά, που την άνοιξε η στερεά στη θάλασσα, και ξανάπλωσε τα μπράτσα της στοργικά να κρατήσει το πέλαγος μέσα στα σπλάχνα της. Γύρωθέ του πευκώνες και ελαιώνες απέραντοι και φρουροί στη μπούκα του τα νησάκια που πλέουν σαν νούφαρα. Τόσο μόνο προλαβαίνει ν’ αρπάξει τα’ αχόρταγο βλέμμα, όπως το λεωφορείο κατηφορίζει ανάμεσα σε κατάφυτες πλαγιές .Νέα έκπληξη παρακάτω, η λιμνοθάλασσα της Καλλονής,[1] άβαθη ακύμαντη- όπως εγώ την αντίκρισα – νωχελική που απλώνει τις γλώσσες της το χειμώνα, ποτίζει με την αρμύρα της τ’ ακροθαλασσινά χωράφια κι’ απ’ την άνοιξη αποτραβιέται διακριτικά. Η περίφημη σαρδέλα [2]της, ένα ιδιαίτερο πεσκέσι στο εύφορο νησί. Αλλά κι’ εδώ μια ματιά γρήγορη μέσα απ’ το τζάμι του αυτοκινήτου,, κι’ ωστόσο μαυλιστική. Από δω και πέρα οργιάζει η βλάστηση καταπράσινες χαράδρες μέχρι την Πέτρα, που τις περνά το λεωφορείο δαντελλωτά. Μερικές εκατοντάδες σπίτια το παραλιακό χωριό της Πέτρας που στα πόδια του η χρυσή αμμουδιά εκτείνεται μέχρι το Μόλυβο. !!...... στο κέντρο του ένας άλλος φρουρός της ψυχής και του πνεύματος, η εκκλησία της Παναγιάς της Πετρανής, που δικαιώνει την τοπική ονομασία της, επειδή ακριβός είναι κτισμένη θαρρείς από αετούς και όχι ανθρώπους, κατάκορφα στον απότομο λαξευτό βράχο. Εδώ ο ευλαβικός προσκυνητής για να φτάσει στην εκκλησιά, πρέπει να σκαρφαλώσει , δρασκελίζοντας περισσότερα από εκατό σκαλοπάτια σκαλισμένα στα πλευρά του ορθόστατου βράχου. Κι’ η πίστη, που δεν αφήνει το απελπιστικό κενό της αμφιβολίας , δίνει φτερά και στα πιο κουρασμένα γέρικα πόδια να φτάσουν ψηλά, να λειτουργηθούν!.....

Μια ανάσα εδώ του ταξιδιού, λίγο κρύο νερό και ξεκίνημα στον ανηφορικό χωματόδρομο για το Μόλυβο, που σου δίνει την αίσθηση ότι αρμενίζει, όπως ξανοίγεται κάτω απ’ τον γκρεμό, ανοιχτή θάλασσα. Ατέλειωτα τα τελευταία λεπτά της διαδρομής, μέχρι να φτάσεις στον τόπο που έχει αιχμαλωτίσει την ευαισθησία σου. βογκώντας το λεωφορείο μάς φέρνει στην «τούμπα» της ανηφοριάς, το τελευταίο ψήλωμα, κι’ εκεί, λες κι’ αυτό γοητευμένο απ’ την παραδεισένια θέα του Μόλυβου, που απλώνεται κάτω στο βάθος, κόβει ταχύτητα . Κι’ ενώ  η κορδέλα του χωματόδρομου λιγοστεύει, θαρρείς και τυλίγεται στο λεωφορείο που τώρα κατηφορίζει, μια φωνή στην πλαγιά της «τούμπας» ξαφνιάζει τους επιβάτες , τους κάνει να σηκωθούν στα καθίσματά τους περίεργοι και με κάποιο δέος. Είναι η φωνή το υ οδηγού που δείχνει , πριν ολότελα φτάσουμε πλάι του, το απολιθωμένο δέντρο[3] !!.... ένας γίγαντας των αιώνων από το φυτικό βασίλειο της προϊστορίας, νεκρός και αθάνατος!!...... Τρεις άνδρες δεν φτάνουνε ν’ αγκαλιάσουν τον απολιθωμένο κορμό του. Το μάκρος του πάνω από 20μέτρα, η ηλικία το πιθανολογείται γύρω στα 20 εκατομμύρια χρόνια(!!!). τα συστατικά του μάλλον ένα μέταλλο άγνωστο. Και μόνον αυτή η συνάντηση αξίζει τον κόπο να φτάσεις στο Μόλυβο.

 Η ομορφιά όμως ξελογιάζει τη σκέψη κι’ ολάνοιχτες οι αισθήσεις παραδίδονται στο μαγευτικό τοπίο, γιατί μπαίνουμε κι’ όλας στο Μόλυβο.

Πρώτα’ απ’ όλα ανακαλύπτουμε κυκλωμένο από μια σφιχταγκαλιασμένη συντροφιά πεύκων, κοντά στ’ ακρογιάλι, το καινούργιο τουριστικό ξενοδοχείο. Χρισμένο με γούστο, στη ρομαντική αυτή τοποθεσία, προσμένει τον  κουρασμένο ταξιδιώτη να ξαποστάσει, προσφέροντάς του κάθε άνεση. Και τα μάτια αρχίζουν το πανηγύρι τους, σχεδόν βουρκωμένα, μπροστά στην ασυνήθιστη ομορφιά που σε υποδέχεται, σ’ αυτή την πλούσια και αμόλευτη φύση.

Απ’ τα’ αριστερά, μια λουρίδα αμμουδιάς αποκάθαρσης, που τη γλείψει το κύμα και τη χαϊδεύει ο μπάτης. Σε συνέχεια καταγάλανο πέλαγος, κι’ άλλα πάλι νούφαρα, τ’ ακατοίκητα ξερονήσια στο βάθος. Ένας πράσινος τάπητας, κεντημένος με όλα τα έντονα χρώματα, της πορφυρένιας παπαρούνας , της κάτασπρης μαργαρίτας , του χρυσοπράσινου σπαρτού. Περιβόλια κι’ ελαιώνες ζερβόδεξα , στη μικρή απόσταση μέχρι το χωριό, που σαν πίνακας φωτισμένου ζωγράφου σε συνεπαίρνει. Σκόρπια τα σπίτια του Μόλυβου, με το γκρίζο απλό χρώμα τους, χωρίς κραυγαλέους τόνους, ξεχύνονται απ’ το φρύδι του βουνού μέχρι τ’ ακροθαλάσσι. Στα πόδια του το ψαράδικο λιμανάκι, με τρεχαντήρια και ψαροπούλες που τώρα λικνίζονται περήφανα, ύστερα από τη δούλεψη τους, και κατάκορφα, σαν διάδημα, το ιστορικό Κάστρο. Οι αυλόκηποι του χωριού στολισμένοι στα γιορτινά τους. Φιόρα και αγριολούλουδα μας χαρίζουν τις ευωδιές τους, προδιαθέτοντας μας για μια ευχάριστη  διαμονή. Κι’ απ’ τις δύο πλευρές πλαισιώνουν το δρόμο οι κυδωνιές, που απλώνουν τα κλωνιά τους φορτωμένα, χαρίζοντας δροσερή σκιά στους βαλαντωμένους διαβάτες.

Ασύγκριτα σε γραφικότητα τα στενά καλντερίμια, όπως στολίζονται από σφιχταγκαλιασμένα αγιοκλήματα και κληματαριές, κι’ όλο το χωριό λουσμένο στην ευωδιά.

Συμπαθητικά τα καφενεδάκια με το νησιώτικο χρώμα τους και τις κρεμαστές ταράτσες, πάνω απ’ τη θάλασσα! Εδώ πίνεις τον καφέ σου, το ούζο σου και θαρρείς πως είσαι σε γέφυρα καραβιού , ατενίζοντας το ναρκωμένο πέλαγος. Η αγορά του χωριού ανάλογη με την κίνησή του: Ελάχιστα μικρομάγαζα , που πασχίζουν να θεραπεύσουνε τις λιτές απαιτήσεις του Μολυβιάτη. Όπως όλοι οι νησιώτες , μά σε βαθμό που ξαφνιάζει , στο Μόλυβο σε καλωσορίζουν φιλόξενα οι γλυκές φυσιογνωμίες. Όλοι λες κι’ είναι στενά συγγενείς σου, γνωστοί από χρόνια, καλοί φίλοι. Πόσην αλήθεια καλοσύνη κλείνει η απλότητα και ο αυθορμητισμός ! Στις δυό πλατείες του χωριού , πλατάνια και νερά κρυσταλλένια, που τρέχουνε από παλιές μαρμάρινες πηγές. Αρκετές εκκλησίες και μια πλούσια γι’ αυτό το χωριό βιβλιοθήκη, με πολύτιμα ιστορικά χειρόγραφα. Σ’ ένα άλλο παλιό αλλά ευρύχωρο κτίριο συγκεντρώνονται κάθε χρόνο Έλληνες και ξένοι ζωγράφοι, απ’ αυτούς που ξέρουν να εκτιμούν α ευγενικό τοπίο, και με τη συμμετοχή της ελληνικής και ξένων ακαδημιών ζωγραφικής οργανώνονται έκθεση, με πίνακες που απεικονίζουν τη ζωή και τη φύση του Μόλυβου. ένα παλιό τούρκικο λουτρό που οι φιλόπονοι Μολυβιάτες επισκεύασαν και εξόπλισαν , όσο καλύτερα μπορούσαν , προσθέτει τον ανατολίτικο τόνο του. 

Κατάκορφα του χωριού βιγλίζει ολόγυρα το παλιό Κάστρο,[4] με τα γκρεμίσματά του, πληγές τα’ αδυσώπητου χρόνου στα γιγάντια τείχη του, καταμαρτυρώντας μια ιστορία κουρσάρων αιματοβαμμένη, το πέρασμα της ενετικής και της τουρκικής κυριαρχίας. Από δω το βλέμμα καλπάζει και χαίρεται το μπογάζι, που λες πως αν κάνεις μια δρασκελιά θα σαλπάρεις αντίκρυ στις μικρασιατικές ακτές , καθώς δεν απέχουν παρά ελάχιστα μίλια. Απλώνοντας τη θεριά σου στην αντίθετη ακριβώς πλευρά, καμαρώνεις την καταπράσινη Εφτελούς, την γλυκοτραγουδισμένη απ’ τον αείμνηστο ποιητή Εφταλιώτη, που τα’ όνομά της έχει στενά συνδεθεί με το έργο του. Δεν λείπει και το δασάκι, κατάφυτο από πεύκα, «τσακμάκια» όπως τα θέλουν οι Μολυβιάτες, που πάνε και κάνουν σεργιάνι στην πυκνόφυλλη σκιά τους.

Όλες αυτές οι εικόνες, που δε συναντάς   εύκολα, ούτε και γρήγορα, σβήνουν από τη μνήμη , μια συμφωνία του ουρανού και της θάλασσας , του βουνού και του κάμπου. Μέσα σε τέτοιο πανώριο περιβάλλον η ζωή κυλά ήρεμα κι’ απλά, είναι μια πραγματική γαλήνη. Καμιά βιάση ,κανέναν άγχος. Κάθε λεπτό που περνά έχει την αξία του, δεν σπαταλιέται σε άσκοπες φροντίδες. Εργάζονται και μάλιστα σκληρά οι Μολυβιάτες, μα έχουν τον ρυθμό τον ανθρώπινο και όχι της μηχανής. Και οι ξένοι ακόμη αφομοιώνονται, γαληνεύουν γίνονται Μολυβιάτες, δηλαδή ισορροπημένοι και όχι νευρωτικοί όπως έχουμε καταντήσει όλοι σχεδόν στην πολιτεία.

Το σούρουπο στο Μόλυβο αχνοβάφεται το παράδοξο μπλε μούχρωμά του. ‘όταν βραδιάσει, σκορπά το φεγγάρι χρυσές πινελιές στο γαληνεμένο γιαλό, κι’ όλα σωπαίνουν , σαν σε θεία μυσταγωγία, λες και στήνουν χορό ξαναγεννημένες εντός σου οι αποδιωγμένες μορφές του ρομαντισμού. Και το πρωινό ξύπνημα , μια ανάλαφρη ευωδιά από τα βασιλικά , τ’ αγιοκλήματα και τα γιασεμιά.

Τι άλλο    χρειάζεται ένας άνθρωπος για να συναντήσει την ευτυχία; Τυχεροί όσοι φτάνουν εδώ, τυχεροί γιατί γνώρισαν , ρη χαρά της γαλήνης , το Μόλυβο.

Γιάννης Τερζής

Αναδημοσίευση από τον Εκτελωνιστή Ιούνιο ς 1962

---

[1] Ένας από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους της Λέσβου βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα του νησιού, στον Κόλπο της Καλλονής. Ο υγρότοπος εκτός από φυσική ομορφιά αντάξια του ονόματός του έχει και τεράστια οικολογική σημασία. Στην ευρύτερη περιοχή του κόλπου η οποία παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία υγρότοπων (η συνολική του έκταση ξεπερνά τα 110 τ. χμ.), βρίσκουν καταφύγιο πολλά σπάνια είδη θαλάσσιων και χερσαίων οργανισμών.

Ο υδροβιότοπος του κόλπου της Καλλονής περιλαμβάνει το θαλάσσιο τμήμα του κόλπου, την ευρύτερη χερσαία περιοχή, τις αλυκές της Καλλονής και του Πολιχνίτου, τη λιμνοθάλασσα των Μέσσων, τους χείμαρρους του Τσικνιά, του Βούβαρη και του Αλμυροπόταμου και τα έλη της Σκάλας Καλλονής, της Νυφίδας και των Παρακοίλων.

Στον υδροβιότοπο του Κόλπου της Καλλονής, συναντώνται αρκετά είδη που απειλούνται με εξαφάνιση. Όπως η θαλάσσια χελώνα Caretta – caretta και η μεσογειακή φώκια Monachus – monachus. Επίσης, μπορείτε να συναντήσετε και πολλά σπάνια υδρόβια πουλιά, τα οποία ζούνε στην περιοχή είτε όλο το χρόνο είτε κατά περιόδους.

[2] Πασίγνωστη σε όλο τον κόσμο εδώ και αιώνες, η σαρδέλα Καλλονής ή παπαλίνα, που διακρίνεται από το μικρό της μέγεθος και τη μοναδική γεύση, έχει καταγραφεί στις μαρτυρίες περιηγητών που πέρασαν στο παρελθόν από το νησί.

[3]  Γενικά για τα απολιθωμένα δένδρα της περιοχής και του νησιού της Λέσβου. Μεταξύ των ευρημάτων περιλαμβάνεται ο γιγαντιαίος απολιθωμένος κορμός (Νο 1), περιμέτρου 13,7 μέτρων και διαμέτρου 3,70 μέτρων, που αποτελεί – σύμφωνα με τα στοιχεία της παγκόσμιας βιβλιογραφίας – τον μεγαλύτερο σε διαστάσεις ιστάμενο απολιθωμένο κορμό σε ολόκληρο τον κόσμο. Το δένδρο αυτό ανήκει στις Δαφνίδες. Στο κατώτερο τμήμα του κορμού αποκαλύφθηκε τμήμα του ριζικού του συστήματος, γεγονός που αποδεικνύει ότι ο κορμός βρίσκεται στην ίδια ακριβώς θέση στην οποία αναπτύχθηκε το δένδρο πριν απολιθωθεί.

Στην παράκτια ζώνη του πάρκου δεσπόζει και ο ιδιαίτερα εντυπωσιακός κατακείμενος απολιθωμένος κορμός δέντρου, μήκους 14 μέτρων. Το εντυπωσιακότερο εύρημα είναι ένας γιγάντιος κορμός δένδρου που αποκαλύφθηκε σχεδόν ακέραιος στη φυσική του θέση. Το απολίθωμα έχει συνολικό μήκος 17,20 μέτρα ενώ η διάμετρος του κοντά στη βάση του κορμού είναι 1μέτρο και 70 εκατοστά. Έχει διάταξη σχεδόν Ανατολή – Δύση και το ριζικό του σύστημα βρίσκεται ψηλότερα από το υπόλοιπο κορμό που φαίνεται ότι μετά την πτώση του έπεσε στην πλαγιά του μικρού λόφου πάνω στην οποίο είχε φυτρώσει.

Το εντυπωσιακότερο όμως είναι ότι το δένδρο αυτό αποκαλύπτει και τις συνθήκες του ενταφιασμού του μέσα σε ένα μεγάλο ρεύμα ηφαιστειακών υλικών που με την πίεση του φαίνεται να ξερίζωσε το γιγάντιο δένδρο και το έριξε στο έδαφος. Μελετώντας την διάταξη του στο χώρο μπορούμε να ανασυνθέσουμε την πορεία των ηφαιστειακών υλικών που προέρχονται από τα μεγάλα ηφαιστειακά κέντρα στα ανατολικά. Ο δυνατός χείμαρρος της ηφαιστειακής λάσπης ξερίζωσε το δένδρο και το έριξε στο έδαφος και αμέσως ο κορμός  σκεπάστηκε από ένα παχύ στρώμα ηφαιστειακής λάσπης.

Πρόκειται για εντυπωσιακό εύρημα το οποίο μετά την ανασκαφή του συντηρήθηκε ενώ συγκολήθηκαν στο σώμα του περισσότερα από 450 θραύσματα κυρίως στο τμήμα των κλαδιών και του ριζικού συστήματος.

[4]  Το Κάστρο θεμελιώθηκε κατά τους Βυζαντινούς χρόνους πάνω στα ερείπια της αρχαίας οχύρωσης, κυρίως της νότιας πλευράς. Κατά μια εκδοχή, ιδρύθηκε τον 6ο αι. επί του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, γνωστού για την οικοδομική του δραστηριότητα. Το 1128 κυριεύτηκε από τους Ενετούς και από το 1204 έως το 1287 ήταν υπό την κατοχή του Βαλδουίνου Β΄ της Φλάνδρας. Κατά μια άλλη άποψη, το κάστρο χτίστηκε μετά τα μέσα του 13ου αιώνα με σκοπό να καταστεί δυνατή η αντιμετώπιση των Τούρκων και Φράγκων επιδρομέων. Πάντως, στα τέλη του 13ου αι. πέρασε στα χέρια των Καταλανών. Το 1373 ο Γατελούζος Φραγκίσκος Α΄επέφερε ενισχύσεις και επισκευές στο κάστρο. Η σημερινή μορφή του κάστρου είναι αποτέλεσμα των εργασιών του 14ου αι. και των οθωμανικών προσθηκών μετά το 1462.

Το κάστρο της Μήθυμνας έχει σχήμα ακανόνιστου τραπεζίου, με πλευρά 70 μ. Το μεγαλύτερο μέρος του είναι δομημένο κατά το ψευδοϊσόδομο σύστημα τοιχοποιίας. Χρησιμοποιήθηκαν μεγάλοι λαξευμένοι λίθοι από βασαλτικό πέτρωμα. Η ΒΑ πλευρά παρουσιάζει ομαλότερο έδαφος, που επέβαλε την οικοδόμηση υψηλότερων προτειχισμάτων για την εξασφάλιση μεγαλύτερης προστασίας. Για ασφαλέστερη οχύρωση οικοδομήθηκαν σε πυκνή διάταξη δέκα υψηλοί πύργοι τετράγωνης και κυκλικής κάτοψης περιμετρικά του φρουρίου. Στη νοτιοδυτική πλευρά υπάρχει εξωτερικό προτείχισμα και η πρόσβαση στο φρούριο γίνεται σταδιακά μέσω τριών διαδοχικών πυλών. Η πρώτη πύλη ανοίγεται στο νοτιότερο άκρο του εξωτερικού περιβόλου. Είναι οθωμανικής κατασκευής, όπως συνάγεται από εντοιχισμένη επιγραφική μαρτυρία. Στο πάνω μέρος φέρει ως κάλυψη οξύληκτο τόξο. Μεταξύ του εξωτερικού αυτού περιβόλου και του εσωτερικού δημιουργείται αύλειος χώρος εν είδει τάφρου.

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Δημήτρης Καπιδάκης, εκτελωνιστής και σκιτσογράφος με χιούμορ, 31 Δεκεμβρίου 2014

Δημήτρης Καπιδάκης, εκτελωνιστής και σκιτσογράφος με χιούμορ, 31 Δεκεμβρίου 2014

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Συλλογή από Φωτό των Τελωνείων της Ελλάδας (Μέρος τέταρτο, τελευταίο ), 30 Δεκεμβρίου 2014

Συλλογή από Φωτό των Τελωνείων της Ελλάδας (Μέρος τέταρτο, τελευταίο ), 30 Δεκεμβρίου 2014

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Ο Γιώργος Κουκιαδάκης, εκτελωνιστής γράφει για τον κίνδυνο της τυποποίησης ανθρώπων, 28 Δεκεμβρίου 2014

Ο Γιώργος Κουκιαδάκης, εκτελωνιστής γράφει για τον κίνδυνο της τυποποίησης ανθρώπων, 28 Δεκεμβρίου 2014

Κλωνισμός και κλονισμός

Επίκαιρη κουβέντα.

Εν αρχή έγινε η «ΝΤΟΛΥ»[1]. Πρόκειται λένε να προχωρήσει το ζήτημα και στον άνθρωπο.

Αλλά εδώ είναι που άρχισαν να εκφράζονται οι μεγάλες φοβίες.:

Τι άραγε πρόκειται να συμβεί;

Κουβέντιασαν και εξακολουθούν να συσκέπτονται οι  ………. Σοφοί. Τι άραγε θάνε δυνατόν να προκύψει; Γιατί , αν η επιστήμη προχωρήσει και φτιαχτούν άνθρωποι τι θα απογίνει;

Και επειδή υπάρχουν «τολμηροί» επιστήμονες , φτάνει το μυαλό τους μακριά, τόσο μακριά , που οραματίζονται με δέος τη μέρα τη δύσκολη που θα φράσουμε στο σημείο της …………. προόδου και ένας, ή πολλοί νοσηροί εγκέφαλοι κατασκευάσουν ένα στρατό με επικεφαλής κάποιον σχιζοφρενή, τύπου Χίτλερ ή και χειρότερο, τότε τι θα γίνει;

Μέχρις εδώ είναι η σοβαρή αφήγηση. Αλλά στην κουβέντα μπαίνει κι ο αφελής που ρωτάει: Αφού το περιβάλλον παίζει ρόλο στη ολοκληρωμένη διαμόρφωση πως θα πορευτεί η επιστήμη; Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος; Θα αφήσουν να δημιουργηθεί ανεξέλεγκτη παραγωγή; Να γίνουν ορνιθόπουλα σαν της θερμομητέρας;

Και γιατί όχι, είναι η απάντηση.

Μα ο αφελής δεν πείθεται και συνεχίζει να προβληματίζεται και ξαναρωτάει: Τώρα δεν είναι κλωνισμένος [2]και κλονισμένος[3] όλος ο κόσμος ; Σήμερα η ανθρωπότητα δεν έχει βγει έτοιμη και από τη θερμομητέρα και το περιβάλλον και όλα τα υπόλοιπα; Δεν βρισκόμαστε μπροστά στο στρατό που φοβήθηκαν κάποιοι; Ζούμε άραγε τον μεσαίωνα τον γνήσιο, τον εκσυγχρονισμένο;

Όλα έχουν καλώς. Χωρίς ελπίδα, ίσως. Η λεγόμενη αναγέννηση έγινε κάποτε και φαίνεται πως δεν μας δόθηκε ούτε και τ’ ωραίο ταξίδι της Ιθάκης,[4] σαν υστάτη παρηγοριά …….

Γιώργος Κουκιαδάκης

Αναδημοσίευση από την Πανεκτελωνσιτική Ιανουάριος –Φεβρουάριος 1998

---

[1] Το πρώτο πρόβατο με το όνομα Ντόλυ, που κλωνοποιήθηκε (φτιάχτηκε τεχνικά όμοιο)  το 1996 στο Εδιμβούργο της Σκωτίας. Ένας από τους ερευνητές που μετείχαν στην δημιουργία της προβατίνας Ντόλυ  είναι ο βρετανός επιστήμονας Κιθ Κάμπελ,

[2] Η δημιουργία τεχνικά  ενός γενετικού αντίγραφου (κλώνος)από ένα ενήλικο ζώο

[3] Παίζει με την ορθογραφία και την εννοιολογική σημασία της λέξης

[4] Από το ποίημα του Κ Καβάφη 

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Γιάννης Ηλιάδης, Εκτελωνιστής και Σύγχυση επαγγελμάτων, 27 Δεκεμβρίου 2014

Γιάννης Ηλιάδης, Εκτελωνιστής και Σύγχυση επαγγελμάτων, 27 Δεκεμβρίου 2014 

Είσαι εκτελωνιστής;

Πενταόροφη 3Ντοκ ΟΛΠ

Θα’ ταν στις αρχές της 10ετίας του 1970 που είχα νοικιάσει ένα διαμέρισμα στη Βάρκιζα για τα καλοκαιρινά μας μπάνια, ενώ έμενα μόνιμα στην Αθήνα.

Εκεί γρήγορα μπλέχτηκα με παρέες φυσιολατρών της περιοχής και έγινα φανατικός φίλος της παραλίας, κτυπώντας μαζί  με τους άλλους, με τις ώρες, το μπαλάκι του τένις με τις ξυλορακέτες.

Αλλά όχι μόνο αυτό γιατί από την πρώτη κιόλας σεζόν βρέθηκα, χωρίς να το καταλάβω, να είμαι και  ……. χειμερινός κολυμβητής!!!

Αυτή η καινούργια συνήθεια έγινε για μένα και την γυναίκα μου τρόπος ζωής που την συνεχίσαμε πάνω από τριάντα χρόνια.

Έτσι καθυστερούσαμε όσο γινόταν μέχρι και Νοέμβριο την παραμονή μας στη Βάρκιζα, για να απολαμβάνουμε το χόμπι μας.

Έναν τέτοιο Νοέμβρη αποφασίσαμε να γυρίσουμε στην Αθήνα αφού ο καιρός δεν ευνοούσε την παραμονή μας κοντά στη θάλασσα.

Πήρα λοιπόν το αμάξι το πεθερού μου, ένα παλιό OPEL CARAVAN και πήγα στη Βάρκιζα  να μεταφέρω κάποια οικιακά είδη, που μεταφέραμε κάθε Απρίλη και Νοέμβρη από το ένα σπίτι στο άλλο.

Ήταν αρκετά ογκώδη και δεν χωρούσαν στο δικό μου επιβατηγό.

Το φορτώσαμε λοιπόν η γυναίκα μου, η πεθερά μου κι εγώ και αφού κλειδώσαμε το σπίτι ξεκινήσαμε για την Αθήνα.

Ο Νοέμβρης σκοτεινιάζει νωρίς και είχε ήδη σουρουπώσει, μάλιστα ψιχάλιζε κιόλας.

Άναψα τα φώτα και γρήγορα διέσχισα την Βάρκιζα και τα Πηγαδάκια και έστριψα δεξιά στην παραλιακή λεωφόρο.

Η κίνηση σ’ όλη τη διαδρομή ήταν ελάχιστη αλλά μόλις βγήκα στην παραλιακή βλέπω έναν χωροφύλακα τροχονόμο (ήταν ακόμη η χωροφυλακή), να μου κάνει σήμα να σταματήσω.

Σταματώ, εκείνος με πλησιάζει, χαιρετάει στρατιωτικά και μου λέει αυστηρά:

-Άδεια κυκλοφορίας, δίπλωμα και ταυτότητα.

Εγώ πιστεύοντας ότι πρόκειται για τυπικό έλεγχο του δίνω ότι ζήτησε και λέω χαριτολογώντας:

-Ελπίζω να μην έκανα κάποια παράβαση.

Με κοιτάζει βλοσυρός και λέει:

-Βεβαίως κύριε είσθε παραβάτης αφού το μπροστινό δεξί φανάρι σας δεν ανάβει και αυτό μπορεί να προκαλέσει τροχαίο ατύχημα.[1]

Αιφνιδιασμένος πάω μπρος στο αμάξι και βλέπω ότι πραγματικά το φανάρι δεν άναβε. Σκέφθηκα, αμέσως σαν γνήσιος Έλληνας να βρω μια δικαιολογία και του λέω:

-Ξέρετε κύριε τροχονόμε το αμάξι δεν είναι δικό μου αλλά του πεθερού μου και φαίνεται ότι το λαμπάκι κάηκε ξαφνικά γιατί μέχρι προ ολίγου άναβε (αυτό βέβαια δεν ήταν αλήθεια).

-Δεν με ενδιαφέρει τίνος είναι το αμάξι, συνέχισε εκείνος ή αν πράγματι κάηκε το λαμπάκι ξαφνικά…… Δεν θα σας γράψω μόνο αν έχετε εφεδρικό λαμπάκι, αλλιώς δεν την γλυτώνετε την κλήση.

-Να κοιτάξω, είπα με ελπίδα και άρχισα να ψάχνω μετά μανίας σε όλα τα πιθανά σημεία του  αμαξιού που μπορεί να υπήρχε εφεδρικό λαμπάκι, δυστυχώς όμως χωρίς αποτέλεσμα!!!Λαμπάκι δεν υπήρχε πουθενά!!

Εγώ όμως δεν είχα εξαντλήσει ακόμα το οπλοστάσιό μου και συνέχισα την αντεπίθεση!!

Εντάξει, του λέω, δεν υπάρχει λαμπάκι αλλά δεν νομίζω ότι αυτό είναι σοβαρός λόγος για να θεωρηθώ παραβάτης. Άλλωστε δεν ανάβει το δεξιό φανάρι και όχι το αριστερό ώστε να υπάρχει κίνδυνος από τα οχήματα που έρχονται αντίθετα, είμαστε στην Ελλάδα και οδηγούμε δεξιά και όχι στην Αγγλία.

-Ακούστε κύριε, μου απαντά. Ο Νόμος δεν κάνει διάκριση μεταξύ αριστερού και δεξιού φαναριού και εν πάσει περιπτώσει αυτά μπορείτε να τα πείτε στο Δικαστήριο, αν δεν πληρώσετε την παράβαση, γι’ αυτό μην επιμένετε άδικα, κι έβγαλε το μπλοκ με τις κλήσεις.

Εγώ εκνευρισμένος που δεν είχα πια άλλα περιθώρια για να τον μεταπείσω του λέω.

-Θέλω να ξέρετε κύριε ότι δεν με νοιάζει να πληρώσω την κλήση σας αλλά αρνούμαι να δεχθώ την  αδικία που γίνεται εις βάρος μου. Αν όμως νομίζετε ότι έτσι επιτελείτε το καλώς ευνομούμενο υπηρεσιακό  σας καθήκον να με γράψετε, παρ’ όλον ότι θα μπορούσατε να αρκεσθείτε σε μια απλή παρατήρηση.

Το είχα γυρίσει σκόπιμα στο «επίσημο» ύφος μήπως και επηρεασθεί το  …. Όργανο, αλλά δυστυχώς ………. τίποτε!!

Εκείνος απτόητος, χωρίς να δείχνει ότι κατάλαβε αυτά  που του έλεγα, άνοιξε μεγαλοπρεπώς το μπλοκάκι του και αφού αναζήτησε το στυλό στην τσέπη τού πουκαμίσου του, άρχισε να γράφει τα στοιχεία από την ταυτότητά ου.

Σε μια στιγμή γυρίζει και μου λέει έκπληκτος:

-Καλά είσθε εκτελωνιστής;

-Γιατί του απαντώ, δεν το γράφει η ταυτότητα;

-Τότε γιατί δεν μου το είπατε από την αρχή; (Με ξαναρωτάει …….)

Τώρα ήταν η δική μου σειρά να εκπλαγώ. Δεν  καταλάβαινα γιατί άραγε έπρεπε να του πω το επάγγελμά μου από’ την  αρχή; Κάποια όμως αμυδρή ελπίδα έλαμψε στο μυαλό μου και απάντησα σχεδόν αμήχανος:

-Ε! Τι να σας πω, δεν το θεώρησα απαραίτητο.

Εκείνος με πλησιάζει και μου λέει με διαφορετικό ύφος τώρα και μάλλον εμπιστευτικά.

-Τι μου λες αδελφέ είναι δυνατόν να μην υπάρχει κατανόηση μεταξύ συνάδελφων; Διότι βέβαια είμαστε συνάδελφοι αφού εσείς κυνηγάτε τους λαθρεμπόρους και εμείς τους άλλους παραβάτες του Νόμου.(Είχε μπερδέψει ο καημένος το «Εκτελωνιστής» με το «Τελωνειακός» ή «Τελωνοφύλακας»

Αλλά μπερδεμένος ήμουν κι εγώ από την εξέλιξη και τον κοίταζα με αμφιβολία μήπως μου έκανε πλάκα. Τελικά πείσθηκα ότι μιλούσε σοβαρά και  του είπα:

-Ε! Δεν ήθελα να σας επηρεάσω στην εκτέλεση του καθήκοντός σας.

--Τι είναι αυτά που μου λέτε – μου απαντά τώρα χαμογελαστός, δεν ισχύουν αυτά μεταξύ συναδέλφων-. Είναι δυνατόν εγώ να σας γράψω;

-Δηλαδή αν φέρω απ’ την Γερμανία κανένα ραδιόφωνο και μου κάνετε έλεγχο στο Αεροδρόμιο θα με χρεώσετε;

-Ε , όχι βέβαια του απαντώ…. Μεταξύ συναδέλφων!!!

-Είδατε λοιπόν, μου λέει, γι’ αυτό πάρτε τα χαρτιά σας και να πάτε στο καλό κύριε συνάδελφε, κι αν κάποιο όργανο σας σταματήσει παρακάτω να του πείτε ότι είσθε συνάδελφος.

Ευχαρίστησα τον  ……… συνάδελφο, μπήκα στο αυτοκίνητο και έβαλα γρήγορα μπρος μήπως και καταλάβει το λάθος του.

Σ’ όλη τη διαδρομή σχολιάζαμε γελώντας το περιστατικό ενώ εγώ απορούσα πως έπαθε ο τροχονόμος – καλή του ώρα – τέτοια γκάφα (ευτυχώς για μένα) αφού φαινόταν γενικά ξύπνιος και καταρτισμένος.

Φθάσαμε κάποτε στο σπίτι μας χωρίς ευτυχώς άλλα συναπαντήματα με ……….. συνάδελφους.

Ξεφορτώναμε το πράγματα και λέω στη γυναίκα μου γελώντας:

-Είδες τι σημαντικό είναι να είσαι Εκτελωνιστής;[2] Έχεις ασυλία για όλες τις παραβάσεις.

Και έδωσα μια χαϊδευτική κλωτσιά στο σβηστό φανάρι. Και να το φανάρι………… φίλοι μου  ……. ΑΝΑΨΕ!!!

Τα σχόλια δικάσας!!!

Γιάννης Ηλιάδης

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το παραπάνω περιστατικό είναι απόλυτα αληθινό χωρίς καμιά προσθαφαίρεση και αποφάσισα να το γράψω σαν φόρο τιμής στο επάγγελμα, που όχι μόνο μας έδωσε ψωμί να φάμε, έστω και αν το πληρώσαμε με ιδρώτα και αίμα. (Βέβαια σε ορισμένους έδωσε «παντεσπάνι» αλλά μας προσέφερε και άλλες απροσδόκητες υπηρεσίες σαν αυτή που διαβάσατε)

Αναδιατύπωση από το Εκτελωνιστικό Βήμα Σεπτέμβριος 2006

---

[1] Αλήθεια υπάρχει σήμερα τέτοιος έλεγχος της Τροχαίας, συμπεριλαμβανομένου και του εξωτερικού πλυσίματος του αυτοκινήτου

[2]  Σαν Εκτελωνιστής, υπάρχουν και άλλα παραδείγματα στην εκατονταετή ζωή του επαγγέλματος. Να δώσουμε όμως μια άλλη παράμετρος. Ο εκτελωνιστής ξέρει πρόσωπα, διαδικασίες και πράγματα που βοηθά τον συναλλασσόμενο να  ξεπλέξει γρήγορα και με λίγα για την άποψή του, χρήματα από τα Τελωνεία. Δεν θα πάψει να υπάρχει αυτή η προοπτική ………. Οι δικηγόροι παίρνουν ένα μέρος της αίγλης των δικαστών , μήπως είναι κάτι παραπλήσιο;

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ