Λογοτεχνία - Πολιτιστικά Εκτελωνιστών

Πέμπτη 11 Δεκεμβρίου 2014

Το ποδόσφαιρο και οι Εκτελωνιστές του Πειραιά, 11 Δεκεμβρίου 2014

Το ποδόσφαιρο και οι Εκτελωνιστές του Πειραιά, 11 Δεκεμβρίου 2014

Αντίπαλοι:

ΕΚΤΕΛΩΝΙΣΤΕΣ 10 !!!! –ΣΑΡΑΝΤΗΣ 1

8^η ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΓΗΠΕΔΟ ΤΑΥΡΟΥ

Νέα επιτυχία για την ομάδα μας… η οποία φιλοδώρησε, την φιλότιμη

Ομάδα των καλλυντικών Σαραντη με 10 τέρματα

Το σκορ τα λέει όλα, με κοντρόλ ποδόσφαιρο ,τεχνική και ικανότητα

Η ομάδα μας έφτασε άνετα τα 10 γκολ …..παράσταση για ένα ρόλο

Όλα τα παιδιά έδειξαν πάθος, διάθεση ,ωριμότητα και μας προετοίμασαν

Για το ντέρμπι που έρχεται με την ομάδα της βιοιατρικής (έναρξη 2^ου γύρου)

Η ομάδα αγωνίστηκε με τους :

ΓΑΛΑΝΗ,ΡΑΓΚΟΥΣΗ,ΒΡΟΝΤΑΚΗ,ΑΚΡΙΒΙΔΗ Π,ΣΑΡΔΕΛΗ,

ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ Γ, ΜΑΝΔΡΕΚΑ, ΠΗΛΙΔΗ, ΤΣΑΠΑΡΕΛΗ, ΑΝΔΡΕΟΥ Γ,

ΚΟΥΤΣΟΛΙΑΚΟ

Επισης αγωνιστηκαν οι ΜΕΛΑΝΙΦΙΔΗΣ ,ΜΑΡΤΣΟΠΟΥΛΟΣ,

ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ,ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΧΡ

Τα τέρματα σημείωσαν :

Ν ΠΗΛΙΔΗΣ 4 , ΜΕΛΑΝΙΦΙΔΗΣ 3, ΑΝΔΡΕΟΥ Γ 2

Και 1 ΜΑΡΤΣΟΠΟΥΛΟΣ,

Για την ομάδα παν Λευθεριωτης

Ενημέρωση από το http://ektelpeir.blogspot.gr/

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2014

Ο Ευάγγελος Βαρωνάκης[1] εκτελωνιστής, ένας αφανής ποιητής 10 Δεκεμβρίου 2014

Μια περίεργη αναλαμπή αποτελεί ο τώρα πια συνταξιούχος εκτελωνιστής Βαρωνάκης. Κανένας δε γνώριζε ότι τον απασχολούσε η ποίηση και μια μέρα μου παρουσίασε μια τόσο πρωτότυπη εργασία , τόσο πηγαία, που έμεινα έκπληκτος.

Δεν γνωρίζω αν την έδεσε σε βιβλίο. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο και θάταν αμαρτία να χαθεί εκείνο το έργο ή και ότι άλλο ακόμα έχει ο ίδιος φιλοτεχνήσει.

Ίσως υπάρχουν κι’ άλλοι συνάδελφοι στον επαγγελματικό στίβο που έχουν εργασίες πνευματικά επιτεύγματα, που όμως ή μου διαφεύγουν ή δεν το γνωρίζω.

Αναδημοσίευση από τον Εκτελωνιστή 17 Μάιου 1971

[1] ο Μ. Βαρωνάκης στην Αθηνάς (Β. Γεωργίου). Διατηρούσε παλαιά φωτογραφείο και δεν ξέρουμε αν είχε κάποια συγγένεια με τον συνάδελφο εκτελωνιστή

E-mail = ggioggaras@Gmail.com

Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2014

Συλλογή από Φωτό των Τελωνείων της Ελλάδας (Μέρος Δεύτερο), 9 Δεκεμβρίου 2014

E-mail = ggioggaras@Gmail.com

Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014

Εφημερίδα Κτίριο 27, Ενημέρωση για τα εμπορεύματα στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος σε θέματα Τελωνείου και Μεταφοράς. Αριθμός φύλλου 5, 7 Δεκεμβρίου 2014

Αναδημοσιεύουμε την εφημερίδα «Κτίριο 27» για να γίνει ευρύτερα γνωστός ο παλμός του εκτελωνιστικού επαγγέλματος την προηγούμενη δεκαετία. Τότε κυκλοφόρησε σε επτά φύλλα και σε τιράζ 100 φύλλων.

Στο blog που βρισκόσαστε υπάρχουν:

145 αναρτήσεις σε 1.765 προβολές σελίδων

με λογοτεχνία, πολιτιστικά, φωτογραφίες για Εκτελωνιστές

Πίνακας προηγούμενων

στην ανάρτηση της 12 Ιανουαρίου 2015

E-mail = ggioggaras@Gmail.com

Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2014

Παράσταση (τελωνισμού) ……τέλος, Ο Γιώργος Γιωγγαράς πρόβλεψε σωστά; 6 Δεκεμβρίου 2014

Τελωνείο Αερολιμένα Ελευθέριος Βενιζέλος

Όταν ξεκίνησα τη διαδρομή μου στο επάγγελμα του εκτελωνιστή στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο πατέρας μου εκτελωνιστής και αυτός μου έλεγε τακτικά:

- Γιώργο το μεροκάματο θα βγει μόνο όταν κατέβεις στο λιμάνι να τελωνίσεις. Το γραφείο δεν βγάζει μεροκάματο. Τη τσάντα σου και στο λιμάνι. ( Το αεροδρόμιο είχε περιορισμένη κίνηση)

Εγώ απαντούσα:

- Καλά, καλά, η γνώση του χώρο εργασίας είναι σπουδαία και το παραδέχομαι, αλλά το μεροκάματο βγαίνει όταν έχεις από κοντά τον πελάτη. Να μην τον αφήνεις να σκέφτεται, να σκέφτεσαι εσύ για αυτόν. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με το τηλέφωνο και το γραφείο.

- Καλά, επέμενε εσύ. Είσαι ξεροκέφαλος.

- Κάθε στιγμή ο πελάτης έχει και κάποιο πρόβλημα, η τράπεζα με το συνάλλαγμα, ο πράκτορας μεταφοράς που έφερε το εμπόρευμα, το τελωνείο με τα σημειώματα «παρακαλείστε………. (διαταγή και …). Κατάλαβες; Κάθε στιγμή πρέπει να είσαι δίπλα του. (Βλέπεται δεν υπήρχε………. το κινητό). Δίπλα στο τηλέφωνο, σου λεω και μάνατζμεντ τελωνείου….

Έτσι κάπως παρουσιάζοντο τα προβλήματα της αύξησης των εργασιών ενός εκτελωνιστικού γραφείου όταν συζητείτο το τότε …μάρκετινγκ. Ο πατέρας μου ήταν της παλιάς γενιάς που σιγά σιγά πέρναγε στο παρελθόν. Οι νέες μορφές προϊόντων εκτελωνισμού έπαιρναν τη θέση των παλαιών. Και όλα αυτά κράτησαν τρεις δεκαετίες και …….

Σήμερα η παράσταση του τελωνισμού παίρνει τέλος. Το 90% των εισαγομένων εμπορευμάτων θα ελευθερώνονται χωρίς κανένα ουσιαστικό φυσικό έλεγχο. Η ηλεκτρονική διασάφηση (το Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα Τελωνείων ΟΠΣΤ) είναι προ των πυλών.

Σήμερα η παράσταση του τελωνισμού παίρνει τέλος. Ο πελάτης δεν επενδύει πλέον στην παράσταση τελωνισμού αλλά στην ηλεκτρονική παροχή υπηρεσιών.

Προ οφθαλμού ευρίσκεται το σύστημα ON LINE (ΟΠΣΤ) και για τον τελωνισμό και όχι μόνο των εισαγομένων και εξαγομένων εμπορευμάτων.

Το Ιντερνέτ μας λενε οι καθημερινές ειδήσεις μπαίνει στις πωλήσεις. Στις ΗΠΑ το 55% του πληθυσμού χρησιμοποιεί το Ιντερνέτ ενώ στην Ευρώπη το 26% και στην Ελλάδα περίπου το 6%. Η τάση είναι φανερή. Κλειστά κυκλώματα ηλεκτρονικών υπολογιστών (ΟΠΣΤ) και ανοικτά όπως το Ιντερνέτ θα κυριαρχήσουν έναντι της ……….παράστασης (…..της βόλτας για ψώνια γενικά).

Η νέα γενιά εκτελωνιστών με ψηφιακή τεχνολογία θα έχει το δικό της εργαλείο για τις τελωνειακές διατυπώσεις και τις παραστάσεις της. Οι τελωνισμοί με τις απλοποιημένες διαδικασίες (risk analysis) αποτελούν μονόδρομο. Ένα τερματικό με σύνδεση στο τελωνείο, στην τράπεζα, στον πελάτη και στον εθνικό μεταφορέα θα είναι τα σύγχρονα εφόδια για την τελωνειακή διαδικασία. Τις παραστάσεις μικρής σημασίας θα τις κάνουν οι οδηγοί αυτοκινήτων, οι κούριερς οι ……..μικροί και οι μικρές για τα θελήματα. Μετακινήσεις ….προς μηδέν.

Οι γιοι μου τώρα ………με τη σειρά τους (μη εκτελωνιστές ) μου λένε:

- Μάθε τον υπολογιστή και τα προγράμματά του και εφάρμοσέ τα στη δουλειά σου ή…….βγες σε σύνταξη.

25-2-2000

E-mail = ggioggaras@Gmail.com

Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2014

Αργύρης Κωστέας, ο ποιητής του Πειραιά , 5 Δεκεμβρίου 2014

ΚΩΣΤΕΑΣ ΑΡΓΥΡΗΣ ΩΔΗ Σ' ΈΝΑΝ ΑΣΗΜΑΝΤΟ (ποιήματα). Αθήνα, Πειραϊκά Χρονικά,

1953. 8ο, σ. 16. Α' ΕΚΔΟΣΗ. Αρχικά εξώφυλλα

Μια πειραιώτικη φυσιογνωμία με πλούσια κοινωνική δράση και πνευματική ακτινοβολία, ο Αργύρης Κωστέας, ο άνθρωπος που έφυγε πρώρα και τον θρήνησε όλος ο Πειραιάς. Ποιητική ψυχή, δοσμένη σε ιδανικά, χωρίς ενδιαφέρον για τις υλικές απολαύσεις ταύτιζε την λατρεία του αρχαίου κάλους , με τη φύση και την ποίηση. Πρόεδρος σε φυσιολατρικά σωματεία συνδύαζε πάντοτε τις φυσιολατρικές , με τις πνευματικές εκδηλώσεις. Ο Πειραιάς του οφείλει πολλά, αλλά δεν είναι του παρόντος. Έχω υπ’όψη μου τέσσερες ποιητικές συλλογής του.

Την «πορεία αγάπης» 1949,

Την «Μπαλάντα της Λενιώς» 1950

Την «Ωδή σ’ ένα ασήμαντο» 1953 και

Τη «Σκαρδαμούλα» το 1956.

Ο ποιητικός λόγος απλός λυρικός, ύμνος για τη φύση και για τον άνθρωπο. Το 1965 κυκλοφόρησε τα «Εφήμερα». Στο βιβλίο αυτό έχει ο συγγραφέας συγκεντρώσει κείμενά του που, άλλα έχουν τη μορφή χρονογραφήματος, άλλα διηγήματα και άλλα μια ποιητική ροή , με επεισόδια κοινωνικού χαρακτήρα και με αναμνήσεις πικρές από την Κατοχή.

Η μοίρα δεν του επέτρεψε να γίνει συνταξιούχος και αμέριμνος να επιδοθεί στη λογοτεχνική του έφεση.

Αναδημοσίευση από τον Εκτελωνιστή 15 Δεκεμβρίου 1971

Από τα « ΕΦΗΜΕΡΑ »

Έκδοση : ΤΑ ΠΕΙΡΑΪΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ

1965

του Αργύρη Ν. Κωστέα ( 1906 – 1966 )

ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΗΣ

Ο Λάλας ήταν λεβέντης σ’ όλη την σημασία. Κορμί, πρόσωπο, μάτια. Ήτανε και τραγουδιστής, ήταν και χορευτής, είχε και τα κτηματάκια του, γαμπρός ζηλευτός απ’ όλες τις κοπέλες του χωριού. Η μάνα του, από γενιά καλύτερη του πατέρα του τούχε προσφέρει και την αίγλη της ευγενείας, προσόν αυτό αρκετά υπολογίσιμο στον τόπο τους. Μα ο Λάλας δεν αποφάσιζε να παντρευτεί, κι εύρισκε πάντα τρόπους ν’ αναβάλλει και τέλος να ξεφύγει.

Ο Λάλας είχε τον λόγο του, που δεν ήθελε να παντρευτεί. Είχε βάλει σκοπό του ν’ αφήσει το χωριό και να σπουδάσει, ήθελε να γίνει γιατρός. Κι η παντρειά και τα παιδιά αργότερα θα γίνονταν εμπόδιο στο μεγάλο σκοπό της ζωής του. Γι’ αυτό χαλούσε της μάνας του το χατίρι, κι ας την αγαπούσε κι ας την σέβονταν πολύ. Είχε μιαν αδελφή ο Λάλας κι αρρώστησε η αδελφή του η Λενιώ. Ήταν δεν ήταν έξη χρονών, όταν αρρώστησε και σε λίγες μέρες πέθανε. Δεν είχε γιατρό το χωριό του Λάλα κι η πόλη ήταν μακριά, όπως η αδελφή του Λάλα είχαν πεθάνει χωρίς γιατρό πολλά παιδιά του χωριού του. Ο Λάλας ήθελε να σπουδάσει γιατρός, να ’ρθεί στο χωριό του και να γιατρεύει τα παιδιά χωρίς πληρωμή έτσι για την ψυχούλα της αδελφής του.

Και μια μέρα ο Λάλας έφυγε απ’ το χωριό του, δεν είπε τίποτε σε κανέναν. Περπάτησε, περπάτησε, κι ήρθε στην Αθήνα. Μια βδομάδα ολόκληρη περπάτησε. Όπου νύχτωνε κοιμόνταν λίγο και συνέχιζε γρήγορα, λες και θά ’χανε την προθεσμία. Ήρθε στην Αθήνα, ρώτησε κι έμαθε πού είναι το Πανεπιστήμιο, και μια και δυο πήγε και παρουσιάστηκε στον πρύτανη.

« Κύριε Καθηγητά, είμαι ο Λάλας απ’ το τάδε χωριό κι ήρθα να γίνω γιατρός – γιατρός στο χωριό μου – για να γιατρεύω τα παιδιά – γιατί είχα μια αδελφούλα κι’ αρρώστησε και πέθανε… »

Γέλασε ο κ. Πρύτανης κι έδιωξε τον Λάλα, μα κείνος δεν απςλπίστηκε. Ξαναπήγε και τέλος τον συνήθισαν και δεν τον έδιωχναν, έκανε και θελήματα στους καθηγητές, κι ήταν ο πιο τακτικός «φοιτητής» της ιατρικής. Έτσι περνούσαν τα χρόνια. Κάθε καλοκαίρι έφευγε ο Λάλας για το χωριό του και τον χειμώνα ξαναγύριζε στην Αθήνα, για να συνεχίσει τα μαθήματα και να γίνει γιατρός… Τον είχαν μάθει καθηγητές, φοιτητές, υπάλληλοι του Πανεπιστημίου – τον είχαν συμπαθήσει και τον άφηναν να πιστεύει στ’ όνειρό του να γίνει γιατρός – να γιατρεύει τα παιδιά του χωριού του – γιατί είχε κι αυτός μιαν αδελφούλα. π’ αρρώστησε και πέθανε χωρίς να την δει γιατρός…

Μια ζωή ολόκληρη αφιέρωσε ο Λάλας στ’ όνειρό του – ήρθαν τα χιόνια στα μαλλιά, κι όμως εξακολουθούσε να πιστεύει, να περιμένει τον καθηγητή, που τού ’χε υποσχεθεί πως λίγο ακόμα και θα τού ’δινε το δίπλωμα.

« Ε! ανηψιέ, έφτασα στον αστράγαλο, λίγο μου μένει ακόμα, τούτη τη χρονιά το παίρνω το δίπλωμα…»

Αυτά μού ’πε όταν τον είδα για στερνή φορά. Ο Λάλας παρακολουθούσε τα πάντα κι ο καθηγητής της ανατομίας τού ’χε υποσχεθεί, πως τελείωνε κείνη τη χρονιά…

Δεν πρόφτασε όμως να πάρει το δίπλωμα ο Λάλας. Δεν πρόφτασε, γιατί κείνη την χρονιά ήταν μεγάλη δυστυχία και πολύ το κρύο, γιατί είχε πια γεράσει και δεν μπορούσε να δουλέψει. Κι έτσι αδύνατον και γερασμένο τον βρήκε ο χειμώνας ο βαρύς κι ένα πρωί άφησε την ωραία ψυχούλα του να πετάξει για το αιώνιο ταξίδι. Είχε κουλουριαστεί σε μιαν άκρη των Προπυλαίων και ’κεί ξεψύχησε. Και το χωριό του έμεινε χωρίς γιατρό και τα παιδιά πεθαίνουν… πεθαίνουν, όπως πέθανε κι η αδελφούλα του η Λενιώ, δίχως γιατρό…’’’’’

ΕΝΑ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ
Στον Σπύρο Σαπουνά

Πλήθος σταυροί σε τούτη την πλαγιά
δείχνουν αυτούς που πέθαναν
κρατώντας το όπλο κι έτοιμοι
ανθρώπους να σκοτώσουν.

Ο ήλιος γέρνοντας αργά
να βασιλέψει
έχει βαμμένη την πλαγιά
με χρώμα κόκκινο,
και μοιάζουν στη σειρά οι σταυροί
καθένας σαν μια φλόγα.

Η πολιτεία είναι κοντά.
Η πολιτεία με τους λευκούς
μαρμάρινους εξώστες της
είναι κοντά. Τόσο κοντά
που αλοίμονο αν οι φλόγες
των σταυρών ενωθούν
για μια στιγμή
και γίνουν μια.

E-mail = ggioggaras@Gmail.com

Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014

Ο Βασίλης Ταγκαλάκης, εκτελωνιστής θυμάται στην αίθουσα το Μίμη Φειδά, 26 Νοεμβρίου 2014

Η αίθουσα Εκτελωνιστών του Μίμη ... στο βάθος αριστερά

Στον αξέχαστο Μίμη Φειδά

Στα 47 χρόνια που δούλευα στο λιμάνι και στα 68 που ζω δεν γνώρισα άλλο άνθρωπο τόσο σωστό, τόσο καλό και συνεπή, όσο ήταν ο Μίμης.[1]

Ταχύς και με καθαρό μυαλό λειτουργούσε σαν καλοκουρδισμένη μηχανή με ρυθμό και ακρίβεια ακόμα και αν δεχόταν παρεμβολές από πέντε συναδέλφους συγχρόνως.

Μίμη σου αφήνω αυτά τα λεφτά να τα πάρει ο βοηθός μου.

Μίμη δώσε αυτή τη φορτωτική γι αλλαγή.[2]

Μίμη τέσσερις προληπτικές μία είναι μικρή.

Μίμη σου αφήνω αυτό το φάκελο θα τον πάρει ο εκτελωνιστής μου, ο Βασίλης.

Μίμη μήπως άφησαν για μένα ένα δέμα;

Ακούραστα, αγόγγυστα, πρόθυμα, ευχάριστα και προ παντός χωρίς να κερδίζει από κάθε εκδούλευση , από κάθε εξυπηρέτηση, από κάθε προσφορά που καθημερινά, ολόκληρη τη ζωή του, είχε προσφέρει στον κλάδο των Εκτελωνιστών.

Έκανε μια εξαιρετική οικογένεια, βοήθησε όλους τους Εκτελωνιστές, ήταν σαν πατέρας μας που με καλωσύνη φέρθηκε και λειτούργησε για όλους μας. Ώρα καλή σου καλέ μας φίλε, δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.

Βασίλης Ταγκαλάκης

Συνταξιούχος εκτελωνιστής

Αναδημοσίευση από Εκτελωνιστικό Βήμα Φεβρουάριος 2007

[1] Ο Μίμης Φειδάς ήταν υπόλογος για τα κουπόνια των Ταμείων των Εκτελωνιστών, προληπτικές του ΜΕΚΛΑΜΕ, του ΤΑΠΕΠΑ, έκοβε ΕΕΠΑ και διέθετε ταυτόχρονα και χαρτόσημα του Δημοσίου για επικόλληση στις διασαφήσεις. Το στέκι του ήταν στην αίθουσα του ΒΖ Τελωνείου. Συνεργαζόταν στενά με τον Πετράκη. Η παραμικρή αθέτησης, καθυστέρησης μιας εντολής ήταν πάντα κίνδυνος να χάσει τον πελάτη ο Εκτελωνιστής (καλοκουρδισμένη μηχανή ο Μϊμης!!!). Έπαιρνε εντολές με ταχύτητα, εκτελούσε εντολές με ταχύτητα.

[2] Η αλλαγή μιας φορτωτικής με διατακτική ήταν η πρώτη κίνηση που έκανε ο εκτελωνιστής προκειμένου να ξεκινήσει τον εκτελωνισμό του εμπορεύματος. Τα Ναυτικά Πρακτορεία ή τα Πρακτορεία Διαμεταφοράς είχαν γραφεία στην Ακτή Μιαούλη κυρίως ή σε παράπλευρους οδούς. Αργότερα κάποια μεταφέρθηκαν στην Αθήνα. Χρειάζεται γνώση και αποφασιστικότητα να κάνεις μια τέτοια δουλειά.