Νίκος Βελιώτης, Το χρονογράφημα μιας καταπίεσης, Αφιέρωμα στους Πελάτες, 11 Οκτωβρίου 2014

Νίκος Βελιώτης, Το χρονογράφημα μιας καταπίεσης, Αφιέρωμα στους Πελάτες, 11 Οκτωβρίου 2014

Είναι  - μα τον άγιο Σουλπίκιο - περίεργη η απαίτηση ή η άγνοια ορισμένων εισαγωγέων.[1] Σου στέλνουν μια φορτωτική στις 11 η ώρα κι’ έχουν την αξίωση (αν είναι δυνατόν!) να τους στείλεις  τα εμπορεύματα στο κατάστημά τους την ίδια μέρα!!

Φαίνεται, θα νομίζουν πως στο Τελωνείο γίνεται κάποια αίτηση που την υπογράφει ένας υπάλληλος, πληρώνεις τα λεφτά στον ταμία, σε περιμένουν οι εργάτες «εφ’ όπλου λόγχη» και αρχίζεις αμέσως τη φόρτωση.

Δεν εξηγείται αλλιώς η αξίωση. Γι’ αυτό, αν και τάχουμε ξαναγράψει, θα πληροφορήσουμε μερικούς  - που ή δεν γνωρίζουν ή δεν θέλουν να ξέρουν – τι σημαίνει εκτελωνισμούς. Και αν μετά το αράδιασμα όλων των απαραίτητων διατυπώσεων της διαδικασίας εξακολουθούν να υπάρχουν έμποροι που θέλουν όλα αυτά να τελειώσουν μέσα σε δύο – τρεις ώρες, θα τους το πούμε κι’ ας τους κακοφανεί: Χρειάζονται μια εξέταση από κάποιον ψυχίατρο!

Λοιπόν: Ο εισαγωγεύς δείνα κάνει ένα τηλεφώνημα: «Ελάτε στο κατάστημα ή πηγαίνετε στην Τράπεζα να πάρετε μια φορτωτική».

Αν είναι στην Τράπεζα, θα πάμε να μας την υπογράψει ο ίδιος και από εκεί στο πρακτορείο, να την βάλουμε  - τις περισσότερες φορές-  στην σειρά, κι’ αν δεν είναι από τα πρακτορεία που κλείνουν στις 12.30, κι’ αν δεν είναι απ’ τα πρακτορεία που εργάζονται και  τ’ απόγευμα, θα την ανταλλάξουμε με μια διατακτική. Αυτό μπορεί ναν γίνει σ’ ένα τέταρτο, σε τρεις ώρες, ή και να δοθεί η διατακτική την επομένη! Ανάλογα με την ώρα που θα προσκομίσουμε τη φορτωτική και με το προσωπικό που διαθέτει το πρακτορείο.

Μετά θα βάλουμε κάτω τα τιμολόγια, την άδεια Τραπέζης Ελλάδος, όλα τα στοιχεία, το δασμολόγιο, τις αμφισβητήσεις  πολλές φορές, όχι σπάνια και την ονοματολογία των Βρυξελλών, για να συντάξουμε τη διασάφηση.

Αν γίνει κανένα λάθος, είτε στη δασμολογική κλάση, είτε στο βάρος, είτε στην αξία, είτε ακόμα και στην «κατά γράμμα του δασμολογίου σύνταξη της διασαφήσεως, θα πέσουμε σε ποινή που μπορεί να είναι και μέχρι το 10% του δασμού.   

Φόβος και τρόμος λοιπόν και προσοχή και ξαναδιάβασμα της διασαφήσεως, να γραφτεί εν τάξει. Θ΄ανοίξουμε φυσικά κι΄ένα φάκελο να κρατήσουμε όλα τα στοιχεία, γιατί μπορεί κάποιο παραστατικό να χαθεί και διότι μετά από αρκετό χρόνο ο παραλήπτης ή το Τελωνείο μπορεί να ζητήσει πληροφορίες.

Θα συντάξουμε όμως κι΄ένα έντυπο του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, όπου θ΄ αναφέρονται τα σημεία, οι αριθμοί, τα βάρη, το πλοίο και άλλα στοιχεία.

Όλα πια μαζί από το γραφείο θα σταλούν στην υπηρεσία του ΟΛΠ  να βεβαιώσει ότι το εμπόρευμα αποβιβάσθη σε κάποιο λιμενικό υπόστεγο. Αν δεν έχουν ακόμα συγκεντρωθεί τα σημειώματα, θα πρέπει ο εκτελωνιστής ή ο βοηθός του, να πάει στο όποιο υπόστεγο ή χώρο έχουν αποβιβασθεί τα πράγματα, να του   βεβαιώσει ο αποθηκάριος και να επιστρέψει στην αρμόδια υπηρεσία για την επίσημη βεβαίωση.

Αν είναι στου Ξαβέριου ή στις Δεξαμενές του Βασιλειάδη, ο ………  περίπατος αναπόφευκτος. Άνοδος μετά στις κλίμακες για το Τελωνείο. Εκεί ο Ελεγκτής θα ελέγξει, τη σύνταξη της διασαφήσεως και, εφόσον την βρει κανονική, θα την θεωρήσει.

Σειρά στον κισσέ  μετά για την καταχώρηση. Θα μπει ο αριθμός στο σώμα της διασαφήσεως που θα την πάρει ο εκτελωνιστής και θα την πάει στον αρμόδιο τελωνειακό επόπτη, ο οποίος έχει μπροστά του μια σειρά διασαφήσεων για να ελέγξει τις χρεώσεις, τις αξίες, τη δασμολογική κατάταξη, όλα τα στοιχεία.

Συνήθως, δεν τηρείται σειρά, δεν μπορεί να διακόψει όμως, και  μιαν αρχινισμένη διασάφηση ο επόπτης που θα ορίσει τον ελεγκτή. Θα μεταφερθεί η διασάφηση σε συνέχεια στο ελεγκτήριο και αφού λάβει ο εκτελωνιστής την εντολή να φέρει το εμπόρευμα (αν δεν προηγείται άλλος εκτελωνισμός) ή να μεταβεί στο ύπαιθρο ο ελεγκτής (αν πρόκειται περί εμπορευμάτων εκτός αποθήκης), θα επακολουθήσει ο έλεγχος προς εξακρίβωση της ποσότητος και της δασμολογητέας υφής του  είδους.

Ζυγίσματα, έλεγχοι, μικτά, απόβαρα,  όλα αυτά είναι μέσα στην έννοια του τελωνισμού. Κατά κανόνα θα σταλεί και δείγμα στο Χημείο, το οποίο θα γνωματεύσει μετά από ανάλυση του είδους και θα επιστραφεί από το Χημείο η διασάφηση με προσαρτημένο το δελτίο της χημικής αναλύσεως.

Όταν ο ελεγκτής συγκεντρώσει όλα του τα στοιχεία, θα τα καταχωρήσει στη διασάφηση κατά τρόπο που θα είναι δυνατόν το λογιστήριο να προβεί στη χρέωση των δασμών και άλλων φόρων.

Αλλά δεν αρκεί του ελεγκτή μόνο η χρέωση. Απαιτείται να την ελέγξει και ο επόπτης των ελεγκτηρίων. Και αν δεν προκύψει κι΄εκεί καμιά διαφορά, ως προς το πιστοποιητικό παραγωγής, την δασμολογική κλάση, κι΄αν δεν απαιτηθεί έρευνα της υπηρεσίας αξιών (αν το είδος υπάγεται στο κατ εκτίμηση τελωνισμό που διευκολύνεται μόνον όταν οι εισαγωγείς έχουν καταθέσει τιμοκαταλόγους και άλλα στοιχεία), έρευνα που απαιτεί οπωσδήποτε  μία ή δύο ημέρες, τότε η διασάφηση θα προσαχθεί στο λογιστήριο. Σειρά φυσικά και εκεί, αλλ΄ οπωσδήποτε με σχετική διευκόλυνση, διότι ο εκτελωνιστής είναι υποχρεωμένος να έχει σε ειδικό έντυπο προετοιμάσει τη χρέωση, την οποία μάλιστα μέχρις ότου αποκτήσει μια κάποια αίθουσα  - που ευτυχώς ο ΟΛΠ τώρα ανοικοδομεί- την συνθέτει με όλους τους λογαριασμούς στο γόνατο ή σε κανένα κισσέ.

Θα ακολουθήσει μετά άλλη σειρά για να γίνει προέλεγχος, να ελεγχτούν δηλαδή όλα τα στοιχεία, λογιστικά και δασμολογικά. Κατόπιν η διασάφηση με όλα τα παραστατικά, πλήρως ηλεγμένη, θα πάρει σειρά στον κισσέ του συναλλάγματος. Εκεί θα ελεγχθεί από συναλλαγματικής πλευράς. Αν δηλαδή η δασμολογική κλάση, στην οποία τελικά υπήχθει το είδος, αναφέρεται στην Άδεια 

Τραπέζης Ελλάδος, αν η αξία την οποία καθόρησε η Υπηρεσία Αξιών ή αποδέχτηκε η Τελωνειακή Υπηρεσία, δεν υπερβαίνει τα περιθώρια της εγκρίσεως της Τραπέζης Ελλάδος, αν τα τιμολόγια τα διαβιβαζόμενα εις το τμήμα του συναλλάγματος ή άλλες σχετικές εγκρίσεις, διαταγές συμφωνούν απολύτως με τις προϋποθέσεις της εισαγωγής – ουαί και αλλοίμονο εάν λείψει ένα (χ), ένα (π), ένα (ψ), διότι θα επακολουθήσουν μεταβάσεις στην Τράπεζα διακανονισμού και ένα σωρό άλλες διορθώσεις. Τότε και μόνο θα μεταφερθεί η διασάφηση στο Ταμείο όπου και θα καταβληθούν οι δασμοί. Ο ταμίας θα μεταβιβάσει τη διασάφηση στη υπηρεσία του για να εκδοθούν τα διπλότυπα και η άδεια εξόδου, η οποία θ΄αναφέρει το εμπόρευμα με τα σημεία του, τον αριθμό των κιβωτίων, τα βάρη κλπ, τα οποία αφού συγκεντρωθούν θα υπογραφούν από τον ταμία.

Η άδεια με τα διπλότυπα θα προσαχθεί, μετά στον χρεώσαντα ελεγκτή, σ΄όποιο υπόστεγο ή σ΄όποιο σημείο του λιμανιού κι΄αν βρίσκεται. Θα υπογράψει αυτός, θα συνυπογράψει ο επόπτης ελεγκτηρίων, θα πάει κατόπιν ο εκτελωνιστής στο ταμείο του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, αφού θα έχει προετοιμάσει – πάλι στο γόνατο μέχρι στιγμής- τον λογαριασμό των δικαιωμάτων του ΟΛΠ, δια τα έξοδα φορτοεκφορτώσεως αυτού ( κομιστικά και αποθηκευτικά δικαιώματα της ΕΖΠ). Και ένας άλλος λογαριασμός, ένας έλεγχος του λογαριασμού από προϊστάμενο και μετά καταβολή.

Τότε και μόνο ο εκτελωνιστής θα επιδιώξει να πετύχει μια ομάδα εργατική – αν είναι αμέσως διαθέσιμη- θα ειδοποιήσει να παρκάρει στο ανάλογο σημείο αυτοκίνητο για να αρχίσει με έλεγχο, η φόρτωσης, του έλεγχου επαναλαμβανομένου και στη εξωτερική πόρτα.

Αν λείψει μια μικρή ποσότητα, αν δεν ευρεθεί αμέσως, κατά τον τελωνισμό ή μετά τον τελωνισμό ένα κιβώτιο, αν παρουσιασθεί μια διαφορά στα σημεία και στους αριθμούς, αν προκύψουν ελλείμματα ή φθορές, τότε μια νέα περιπέτεια διαμαρτυριών, πιστοποιήσεων ελλειμμάτων  κλπ. θα επακολουθήσει.

Διευκολύνεται κατά μεγάλο ποσοστό η περίπτωση της παραλαβής δια παρακαταθήκης. Αυτό επιτρέπεται για περιπτώσεις μεγάλων παρτίδων εμπορευμάτων, των οποίων η ζύγιση δεν είναι δυνατή στην πλάστιγγα  των ελεγκτηρίων, αλλά στη εξωτερική εδαφιαία, και διευκολύνεται μόνο ως προς την παραλαβή, διότι ορισμένα στάδια της διαδικασίας έπονται, πάντως όχι τα πλέον σημαντικά.

Τώρα που γράφω αυτό το, ας το πούμε,   χρονογράφημα, θυμάμαι κάποιον Κεφαλλονίτη που τραγουδούσε σε μια ταβέρνα- όταν είμαστε νέοι- από τις 9 το βράδυ μέχρι τις 12: «Τάπαμε, τάπαμε και τα ξανάπαμε και τα ξανάπαμε»  ότι είναι η τρίτη φορά που καταπιάνομαι με το ίδιο θέμα. Όμως είναι ανάγκη, κι΄εμείς να τα λέμε και να τα ξαναλέμε.

Ίσως μάλιστα χρειάζεται και μια εγκύκλιος προς όλους τους εισαγωγείς, για να γνωρίζουν ποια είναι η διαδικασία και τι σημαίνει «Στείλε μου, σε παρακαλώ το εμπόρευμα  …………….. σήμερα».

Αν πάμε και στις εξαγωγές, στις μεγάλες εννοείται εξαγωγές,, τα πράγματα δεν είναι ευκολότερα. Ίσως κάποτε διαθέσουμε πάλι την ίδια στήλη. Και καταλήγουμε:

Αν εξακολουθούν να υπάρχουν έμποροι που νομίζουν ότι αδικούνται, όταν μέσα σ΄ένα εικοσιτετράωρο, χάρις στην πολύ φιλότιμη εργατικότητα των τελωνειακών κυρίως υπαλλήλων – ας αφήσουμε τα λαχανιάσματα, τη γλώσσα έξω, το ανεβοκατέβασμα του εκτελωνιστή – κατορθώνουν να παραλαμβάνουν τα εμπορεύματά τους στις επείγουσες περιπτώσεις και είναι παραπονεμένοι, τότε ας μας στείλουν σε κάθε υπόστεγο κι΄έναν  ……….  καρδιολόγο.

ΝΙΒΕΛ   

Αναδημοσίευση από «Εκτελωνιστή» φύλλο 501, 15 Ιανουαρίου 1965   

---

[1] Σχόλιο: Ο «Μεγάλος Αδελφός» έκανε το θαύμα του. Οι τελωνειακές διαδικασίες διατηρήθηκαν μόνο στο εσωτερικό της ψηφιακής τεχνολογίας. Η θεώρηση, η καταχώρηση, ο ορισμός του ελεγκτή, το συνάλλαγμα, ο προέλεγχος, οι αξίες, πέρασαν στην αρμοδιότητα της ψηφιακής τεχνολογίας. Έμεινε για τον επαγγελματία εκτελωνιστή και τον δημόσιο υπάλληλο , ο τελωνισμός του εμπορεύματος με το ιδιαίτερο προνόμιο του risk analysis, καθώς και η γνησιότητα των συνοδευτικών εγγράφων.

Το μεγάλο ζήτημα είναι η σωστή συμπλήρωση του ψηφιακού ΕΔΕ. Η τελωνειακή συναλλαγή πρόσωπο με πρόσωπο είχε και την έννοια της γνώσης, της διαπραγμάτευσης, της καλύτερης εφαρμογής.  Λέτε να περιμένουμε να μας ………….μορφώσουν  οι φωστήρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

ΓΙΏΡΓΟς ΓΚΌΖΗΣ, ο βορειοελλαδίτης ποιητής, 8 Οκτωβρίου 2014

ΓΙΏΡΓΟς ΓΚΌΖΗΣ, ο βορειοελλαδίτης ποιητής, 8 Οκτωβρίου 2014

Container…

Container[1] σημαίνει το περιέχον,[2]
δηλαδή εκείνο το οποίο περιέχει κάτι.

Ο,τιδήποτε μπορεί να είναι ή να μετατραπεί σε κοντέινερ.

Ένα τάπερ είναι κοντέινερ,
ένα ντουλάπι είναι κοντέινερ,
ένα δοχείο είναι κοντέινερ,
ένα εμπορευματοκιβώτιο που με ακολουθεί ή το ψάχνω τις τελευταίες δύο δεκαετίες σε όλες τις θάλασσες και τα λιμάνια της Γης
είναι κοντέινερ.

Αυτό εδώ, λοιπόν, είναι το δικό μου άυλο,
ταυτόχρονα όμως και σαρκωμένο, ψηφιακό κοντέινερ.

Είναι ένα κουτί όπου φυλάω ιστορίες
για τον καθένα ξεχωριστά, αλλά και για όλους μαζί,
ιστορίες με άλλα λόγια, διαφορετικά,
ιστορίες με άλλες λέξεις, διαφορετικές,
τρυφερές, αλλά και σκληρές ιστορίες των ανθρώπων,
κάποτε αληθινές και κάποτε παραμυθητικές.

Δεν είναι ερευνητικό ή επιστημονικό κι ούτε πάντα επικαιρικό.

Εν εσόπτρω και εν αινίγματι ή, αν προτιμάς κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση,
αναζητώ τα κομμάτια ενός μεγάλου καθρέφτη
που έσπασε και κατακερματίστηκε
σε πολλά καθρεφτάκια, σκόρπια πλέον εδώ κι εκεί.

Γιά έλα, λοιπόν, να βάλουμε αυτά τα κομμάτια όλα μαζί, όλοι μαζί,
σε ένα μεγάλο παζλ
κι έτσι συγκολλημένο με τις κάθε είδους ωραίες μας ρωγμές
να το κρεμάμε ολόφωτο στο δικό μας πάρτυ,
στο πάρτυ της Μαρτυρίας του Σπασμένου Καθρέφτη.

Τί λες;

Ψήνεσαι;

---

[1] Container από εμπορικής άποψης: Εμπορευματοκιβώτιο. Ένα κλειστό, διαρκές, μη αναλώσιμο, στε- γανό εργαλείο μεταφοράς, κατα σκευασμένο με μία τουλάχιστον πόρτα. Με δυνατότητα να μεταφερθεί στα υπάρχοντα μεταφορικά μέσα στη θάλασσα, στον αέρα και στη στεριά. Κιβώτιο μεγάλο από χάλυβα ή άλλο υλικό, όπου συσκευάζονται φορτία. Μεγαδέκτης. Το μήκος του δεν πρέπει να είναι μικρότερο από 20 πόδια (πλην αεροπορικής και σιδηροδρομικής μεταφοράς). Να περιλαμβάνει όλα τα απαραίτητα εξαρτήματα ώστε να αντέχει καταπονήσεις μίας συνηθισμένης ροής μεταφορικής υπηρεσίας. Οφείλεται στην εμπειρία του αμερικανού McLEAN, ιδρυτού της ναυτιλιακής εταιρείας SEALAND από τις μεταφορές του στις ακτές των Η ΠΑ.

Από Αγγλο-Ελληνικό Λεξικό όρων Μεταφοράς, Τελωνείου, Ναυτιλίας, Logistics = English-Greek Dictionary of Transport, Shipping, Customs and Logistics, Αθήνα: Bookstars-Γιωγγαράς, 2008, 374 pp. ISBN 978-960-6815-09-6  EUR 29,00, GIOGGARAS/Γιωγγαράς, Γιώργος,

[2] Σχόλιο: Έχουμε πολλούς λόγους να τον αναρτήσουμε στο Blog. Ο πρώτος γιατί ο πατέρας του, Στέφανος Γκόζης ήταν εκτελωνιστής, ο δεύτερος είναι ότι δουλεύει στο χώρο της ναυτιλίας σε συγγενικό επαγγελματικό χώρο, ο τρίτος μας  προβλημάτισε και ενθουσίασε ο τίτλος του ποιήματος. Περιμένουμε και άλλα ποιήματά του με λεξιλόγιο του χώρου, να μη χαθεί η πολιτιστική κληρονομιά μας.    

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Ο Πολύδωρος Καλαθάκης, εκτελωνιστής πονά με ποίηση, 6 Οκτωβρίου 2014

Ο Πολύδωρος Καλαθάκης, εκτελωνιστής πονά με ποίηση, 6 Οκτωβρίου 2014

Στη λατρευτή μου κόρη Γιασεμώ

Έπλεξες τις Ελπίδες σου με νήμα από μετάξι

για να κρατάνε στ’ άδικο, να μη λυγούν στα πάθη.

Κι είπες του Ήλιου : Ήλιε μου σ’ Ευχαριστώ πολύ

που μ’ ένα αχτινοχάδι σου, με ένα σου φιλί

φώτισες το περπάτημα της νιότης μ’ ένα πρωινό

κι’ άνοιξα τις φτερούγες μου, φτωχό σπουργίτι ταπεινό

για νάβρω την αληθινή της γνώσης πεθυμιά

στου κόσμου την αλλόφρονη και στείρα ερημιά.

Κι’ είτανε το φτερούγισμα της νιότης σου θριαμβικό!

Μα μεσ’ το φως του, τ’ άπλετο το τόσο δημιουργικό

που η γνώμη γέμισε το νου με χίλια δυό νοήματα

ήρθεν ο χάρος βιαστικά με ξέφρενα χτυπήματα

σου πήρε σκέψη αρίφνητη και τη θωριά τη λαμπρινή

κι’ αντί να γράψεις με χρυσά γράμματα μια περγαμηνή

του Μάρτη ένα πρωινό γεμάτο φως και μάγια

άφησες το παιγνίδισμα της λευτεριάς τα χάδια

κι’ έσβησες με χαμόγελο στα χείλη σου παντοτεινό.

καμάρι μ’ κοσιεφτά χρονώ, κόρη γλυκειά μου Γιασεμώ.

Ο Πατέρας σου

Πολύδωρος Καλαθάκης

Αναδημοσίευση από τον «Εκτελωνιστή» φύλλο 34 Ιούνιου ς 1980

Δεν Μπορώ

Δεν μπορώ να υποφέρω το χαμό σου

-καταιγίδα που σε βρήκε ξαφνικά-

σε στιγμή που η ΧΑΡΑ το λογισμό σου

ενανούριζε σαν μάνα στοργικά.

Δεν μπορώ να συνηθίσω στο χαμό σου

-μια εκτέλεση ωμή Σιβυλλική-

που τη νιότη και τον όλβιο στοχασμό σου

τούς εδήωσε Κλωθώ σατανική.

Δεν μπορώ να τον πιστέψω το χαμό σου

και παλεύω μαχητής χιμαιρικός

κι αν το δάκρυ μου ποτίζει το Σταυρό σου

περιμένω να φανείς μέσα στο φως.

Ο Πατέρας σου

Πολύδωρος Καλαθάκης

Αναδημοσίευση από τν «Εκτελωνιστή» φύλλο 38 Νοέμβριος 1980

Ο Στέλιος Γεράνης κάνει κριτική σε ποιήματα του εκτελωνιστή Πολύδωρου Καλαθάκη

Ένας πατέρας θυμάται, δακρύζει και ζυμώνει τον πόνο του με ποιήματα

Λοιπόν συνάδελφοι, φαίνεται πως η τσιμεντένια ζούγκλα που μας συντηρεί, το μολυσμένο νέφος που μας «προστατεύει» και η βρωμιά που μας πολιορκεί, δεν έχουν κατορθώσει να διαβρώσουν τον ψυχικό μας κόσμο και να σκοτώσουν την ευαισθησία μας. Όπως αμύνεται η φύση στην  καταστροφή, έτσι αμύνεται και η ανθρώπινη καρδιά στη σκλήρυνση. Αυτό που λέμε «ανθρωπιά» όσο και αν έχει πάρει τον κατήγορο, στις μέρες μας, κάτι απομένει ακόμα που μπορεί να αναστηλώσει το ανθρώπινο πρόσωπο και να αντιμετωπίσει την ασκήμια, την κακοποίησης και το έγκλημα που μας κυβερνά.

Υπάρχουν και εκδηλώνονται γύρω μας άλλοτε ομαδικά και αγανακτισμένα κι άλλοτε μεμονωμένα, συγκινητικές αντιστάσεις τόσος στην φυσική καταστροφή όσο και στην ανθρώπινη εκμηδένιση.

Ένα μεμονωμένο δείγμα πονεμένης αντίστασης, διάβασα στον «Εκτελωνιστή» που εκφράζεται μέσα από δύο συγκινητικά ποιήματα του συνάδελφου Πολύδωρου Καλαθάκη, εμπνευσμένα από τον πρόωρο και άδικο χαμό της κορούλας του Γιασεμώς. Κι αυτά τα ποιήματα δεν ήταν απλοϊκά και άτεχνα στιχουργήματα , σαν αυτά που διαβάζουμε συχνά στις μαρμάρινες ταφόπετρες των νεκροταφείων, αλλά γνήσιες και πηγαίες εκφράσεις συντριβής, με τέλεια ανθρώπινη επένδυση.

Έτσι αποδεικνύεται πως ο ανθρώπινος πόνος καταπραΰνεται κατά τρόπο ιδανικό με τη λυρική εκείνη εξομολόγηση που γίνεται ποίημα. Και τα δύο ποιήματα του Καλαθάκη γίνονται τελικά πνευματικές πράξεις αθανασίας που συντηρούν τη μορφή και τη μνήμη του αδικοχαμένου κοριτσιού.

Ωστόσο αυτές οι  πνευματικές πράξεις του Πολύδωρου δεν πρέπει νάναι τυχαίες. Η αρτιότητα της μορφής τους και το βαθύτατα ανθρώπινο της ουσίας τους, μας κάνει να πιστεύουμε πως ο πληγωμένος συνάδελφός μας καλλιεργεί την ευαισθησία του, ακόμα και μέσα στην τσιμεντένια ζούγκλα που καθημερινά κυκλοφορεί και παλεύει. Βλέποντάς τον κανείς να τσακίζεται στα Τελωνεία, με τις διασαφήσεις στα χέρια του, δεν ήταν δυνατόν να υποπτευτεί την πνευματική του ευγένεια και την ανθρωπιά που έκρυβε στην ψυχή του. Ανάμεσα σ’ αυτού ς ήμουν, δυστυχώς κ’ εγώ. Και ομολογώ την πλάνη μου, γιατί πίστευα, παρασυρμένος  από επιδερμικές εντυπώσεις πως ο Καλαθάκης ήταν ένας τίμιος επαγγελματίας που τα ενδιαφέροντά του τα εξαντλούσε στο μεροκάματο και στην ποδοσφαιρική του ομάδα. Τώρα όμως που ανακάλυψα πως έκρυβε μέσα του, και τον ποιητή, του στέλνω τη συγγνώμη μου και του εύχομαι να πραΰνει τον πόνο του με τις γνήσιες λυρικές του εξομολογήσεις, που είναι ικανές να κρατούν πάντα Ζωντανή τη μορφή και το πνεύμα της αδικοχαμένης κορούλας του.

Αναδημοσίευση από τον «Πανεκτελωνιστή» φύλλο 3-4 Δεκ. 1980 – Ιαν. 1981

       

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Χρήστος Ψωμαδάκης, ο εκτελωνιστής και τα ευτράπελα των ελεγκτηρίων, 4 Οκτωβρίου 2014

Χρήστος Ψωμαδάκης, ο εκτελωνιστής και τα ευτράπελα των ελεγκτηρίων, 4 Οκτωβρίου 2014

Κόζα τη λάμα

Η αναμονή στα [1]ελεγκτήρια[2], ήταν απ’ τα πιο δύσκολα του παρελθόντος. Έπρεπε νάσαι «απίκο» γιατί το ρίξιμο έπεφτε σύννεφο. Κάποιος «ταλαντούχος» μπορούσε μπροστά στα μάτια σου, με το δήθεν: «Παιδιά να δω τη σειρά μου», από εικοστός, να πάει δεύτερος. Εκ των πραγμάτων ήθελε πάντα προσοχή. Ευτυχώς που σε κάποια ελεγκτήρια, έβρισκες κάτι απίθανους τύπους που διευκόλυναν την αναμονή σου με διάφορα ευτράπελα. Ένας απ’αυτούς ο «Νιάου» στα ελεγκτήρια του Λούκου[3]. Χαρακτηριστικό απομεινάρι της μετακατοχικής Δραπετσώνας[4]. Ασίκης, μάγκας και βαρύς που στο άκουσμα του «νιάου» γινόταν σκύλος κέρβερος. Έβγαζε απ’ την κωλότσεπη ένα σκουριασμένο σουγιά και ορμούσε δήθεν απειλητικά προς τη μεριά που ακούστηκε, λέγοντας την περίφημη φράση: «κόζα τη λάμα ρε».

Σε ελεύθερη μετάφραση «κοιτάτε το φονικό σουγιά μου ρε». Κι ήταν πολλά τα πειραχτήρια. Οι συνάδελφοί του λιμενεργάτες, κάτι φορτηγατζήδες και φυσικά κάμποσοι δικοί μας. Είναι απίστευτο πόσες ζωές είχαν σωθεί, χάρη στις ατέλειωτες ντάνες[5] της αποθήκης του Λούκου, που έκρυβαν με ασφάλεια τα πειραχτήρια και στη μεγαλοψυχία του «Νιάου» που δεν ήταν σχολαστικός στο ψάξιμο.

Όπως και νάχει, με τη «λάμα» του, κατάφερνε να μη τολμά ποτέ κανείς  να τον πειράξει κατάμουτρα. Γύρευε τι, ήταν αυτό που τον αγρίευε στο άκουσμα του «νιάου».

Ήταν κάμποσοι οι τύποι που σε χαλάρωναν απ’ την ένταση με τα καμώματά τους. Κι ευτυχώς για τη μνήμη, που τους κρατά, σαν σημεία αναφοράς, μιας εποχής που έτσι κι αλλιώς σημάδεψε κι εμάς.

Χρήστος Ψωμαδάκης

Αναδημοσίευση από το εκτελωνιστικό Βήμα φύλο 5 Οκτώβριος 2000

---

[1] Σχόλια από τον διαχειριστή του Blogger.

[2] Η δεκαετία του ογδόντα ήταν μια καλή εποχή για τον εκτελωνιστικό θεσμό. Οι πολλές εισαγωγές και εξαγωγές έφερναν πολλές δουλειές στους εκτελωνιστές. Συνέπεια αυτού ήταν η συσσώρευση διασαφήσεων στα παραθυράκια των ελεγκτηρίων. Η αρίθμηση των διασαφήσεων ήταν μια ανάγκη.  Οι επόπτες είχαν στοίβες για ορισμό ελεγκτή και θεώρηση, και οι ελεγκτές με «γκρίνια» τελώνιζαν τα προετοιμασμένα εμπορεύματα από τους εκτελωνιστές..

[3] Χώρος του ΟΛΠ κοντά στις δεξαμενές.

[4] Η Δραπετσώνα, μια από τις πιο φτωχές περιοχές του Πειραιά, βίωσε  «κλοπές», αντιστάσεις στον κατακτητή, συμμορίες για τα αμερικανάκια, από ανθρώπους που την επισκέπτονταν σκόπιμα ή ζούσαν προσωρινά εκεί.

[5] Τα εμπορεύματα που ερχόντουσαν από το εξωτερικό και τοποθετιόντουσαν στην ύπαιθρο, έπρεπε να είναι προσβάσιμα  από κάθε παραλήπτη. Έτσι δημιουργόντουσαν οι ντάνες, όσοι σχεδόν ήταν οι παραλήπτες.  

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Ο Λεωνίδας Γρίζος, Εκτελωνιστής και ποιητής, 2 Οκτωβρίου 2014

Ο Λεωνίδας Γρίζος, Εκτελωνιστής και ποιητής, 2 Οκτωβρίου 2014

Ένα παραμύθι απ' το Βιετνάμ

Γρίζος, Λεωνίδας

Εκδόσεις Ουλαλούμ

Σελίδες: 151

Έτος Έκδοσης: 1972

Επιμελητής:             Γκόσπας, Θωμάς

Τόπος έκδοσης:      Πειραιάς

Ένα ποίημα από τη συλλογή του

ΜΕΛΛΟΝ Παιδιά μας Όταν ολόγυμνοι πάνω στη χλόη ή τη ζεστή αμμουδιά σφίγγετε ψηλά στην αγκαλιά την ακριβή σας και την αγαπημένη της ματιά σμίγετε με τη δική σας την ώρα εκείνη που έρωτα αγνό τρυγάτε

κι εφραίνεται και την δυονώ σας το κορμί μη!ω!μη! εμάς τους πεθαμένους μη γροικάτε Η όταν σ’ ανθοσπαρμένες απλωσιές γλεντάτε με τραγούδια, με χορούς και με γεμάτες κούπες το χάρο αψηφάτε με κληματόφυλλα στεφανωμένοι ελεύθεροι από παλιές προκαταλήψεις Κι από τους δάφνηνους καπνούς διονυσιασμένοι μη!ω!μη! τον κόπο δεν αξίζει τότε να μας μελετάτε Μα όταν τις ξάστερες βραδιές μ’ άδολο μάτι τον Ουρανό θωρείτε στη χλόη ξαπλωμένοι και πιάνετε κουβέντα μυστικιά με τ’ άστρα κατάμονοι και νεραϊδοκρουσμένοι τότε  …… τότε για μια στιγμή μονάχα αναπολείστε και τις δικές μας τις νυχτιές στο Μακρονήσι μόνο για μια στιγμή κι ύστερα πάλι συνεχίστε.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΠΟΤΑΡΙΑΣΜΩΝ ΣΤΟΝ ΝΑΖΙΜ

Αναδημοσίευση από το «Εκτελωνιστικό Βήμα» του Δεκεμβρίου 1985

Άραγμα

Άργησα:

Αλλ΄ ήλθα ν΄απαγκιάσω στ΄ αραξοβόλι

σα ταλαιπωρημένο τρεχαντήρι

από την άγρια τραμουντάνα.

Με μέθαγε βλέπεις στ΄ ανοιχτά

το σκαμπανέβασμα, τότε

Τ΄ αχόρταγα μάτια μου δε κουράστηκαν

ποτέ ν΄ αγκαλιάζουν κάθε λογής ομορφιά,

πότε θαλασσοδαρμένους κάβους άγριους

πότε ηλιόλουστα αμμουδερά νησιά,

άγνωστα σε πολλούς μα τόσο δικά μας.

Πρυμνίσια μπουκαδούρα όμως

τα μάτια της , μ΄ έφεραν κατά δω

ερωμένη ………………ποίηση

Λεωνίδας Γρίζος

Επανέκδοση από τον «Εκτελωνιστή» 1 Οκτωβρίου 1966 φύλλο 538

Ου ψευδομαρτυρήσεις

Στης μοναξιάς την κρύα πέτρα

Μη κι΄ είσαι απόψε καθισμένη

κι΄ απίθωσες το πρόσωπό σου

στ’ αγαπημένα κι’ άδεια τώρα χέρια;

Μη κι’ είσαι απόψε άρρωστη;

Μη κι’ είσαι απόψε λυπημένη;

Την άγρια τούτη νύχτα

μη και κοιμάσαι μοναχή σου;

Μη και σε πίκραναν οι άνθρωποι

κι’ έγινε δύσκολη η ζωή σου;

Μη κι’  έτρεξ’ απ’  τα μάτια δάκρυ;

Μη και σε τρόμαξ’  η σιωπή σου;

Αυτούς τους στίχους προειδοποιώ

μη τύχει και τους πάρεις μετρητοίς, χρυσή μου

απόψε κάποια αντίζηλός σου σε φουμάρει,

η μούσα. Αυτή (κι’  όχι εγώ) ριμάρει.

Από την κυκλοφορούσα συλλογή του συναδέλφου κ. Λεωνίδα Γρίζου

Επανατύπωση από τον ¨Εκτελωνιστή 2 Οκτωβρίου 1967 φύλλο 561

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Ο Γιώργος Παλληκάρης , εκτελωνιστής και πολίστας 26 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Γιώργος Παλληκάρης , εκτελωνιστής και πολίστας 26 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Γιώργος Παλληκάρης (γεννημένος το 1946 στον Πειραιά) είναι παλαίμαχος Έλληνας διεθνής αθλητής της υδατοσφαίρισης. Ήταν αθλητής του Ολυμπιακού και της Εθνικής ομάδας υδατοσφαίρισης της Ελλάδας. Μάλιστα, ήταν μέλος της Εθνικής ομάδας που συμμετείχε στους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 που διεξήχθησαν στο Μεξικό, όπου η Εθνική Ελλάδος κατέκτησε τη 14η θέση.

Ήταν μέλος του ρόστερ του τμήματος υδατοσφαίρισης του Ολυμπιακού που κατέκτησε το πρωτάθλημα Ελλάδας το 1951.

Συμμετείχε:

1) στον Ολυμπιακό π[ου πήρε πρωτάθλημα  το 1969 με προπονητή το Μάκη Χαρίτο και παίκτες τους Σπύρο Τσιμινό, Γιάννη Παληό, Τάκη Μίχαλο, Περικλή Δαμάσκο,  Βαγγέλη Κοσκινά, Γιώργο Βενάρδο, Σπύρο Ιωαννίδη, Στάθη Σαράντο, Ηλία Δαμάσκο και Όμηρο Πολυχρονόπουλο.

2) στον Ολυμπιακό το1971, με την καθοδήγηση του Τρούμπιτς και με σημαντικότερους παίκτες τους Γιάννη Παληό, Τάκη Μίχαλο, Περικλή Δαμάσκο, , Γιώργο Βενάρδο,Σπύρο Ιωαννίδη, Στάθη Σαράντο, Ηλία Δαμάσκο, Όμηρο Πολυχρονόπουλο και Σαράντη Σαράντο θα κατακτήσει το δέκατο Πρωτάθλημα Ελλάδας της ιστορίας του.

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ

Γεράσιμος Τσάκαλος , εκτελωνιστής, το χρονογράφημα , Άνθρωποι δίχως όνομα , 18 Σεπτεμβρίου 2014

Γεράσιμος Τσάκαλος , εκτελωνιστής, το   χρονογράφημα , Άνθρωποι δίχως όνομα , 18 Σεπτεμβρίου 2014

 Ένα του Μυθιστόρημα 

Ένα κυριακάτικο δειλινό, πήρα το γυιό μου από το χέρι για να πάμε μια βόλτα ως το Τουρκολίμανο. Μέρες μού ζητούσε να τον σεργιανίσω λίγο στοην ακροθαλασσιά.

-Πατερούλη, πάμε να δω τις βάρκες- μούλεγε- πάμε να δω τα ψαράκια στη θάλασσα.

-Να σε πάω παιδί μου.

Και παίρνοντάς τον απ’ το χεράκι, κατεβήκαμε στο γραφικό Τουρκολίμανο. Ήταν η ώρα που η πορτοκαλιά μάζα του ήλιου, έπαιρνε μια ρόδινη ντροπαλοσύνη, λες κι’ ο αφέντης τ’ ουρανού, μη μπορώντας ν΄αντέξει όλες τις ασκήμιες της μέρας, έγερνε να κρυφτεί πικραμένος, προς τη δύση …..

Αυτούς όμως του συλλογισμούς μου διέκοψε απότομα η φωνή του παιδιού μου, που κοίταζε ξαφνιασμένο όλα τα γύρω του πράγματα και τις εικόνες.

-Πατέρα, για κοίτα μια άμορφη βάρκα!

-Ποια βάρκα, παιδί μου;

-Να, πατέρα, αυτή εκεί, κι’ αυτή, κι’ εκείνη. Φώναζε χαρούμενα δείχνοντας με το χεράκι του τα κατάλευκα κότερα, που σαν κοπάδι κουρασμένων γλάρων ησύχαζαν στα ριγηλά νερά του μικρού λιμανιού.

-Πατέρα τα είδες;

-Τα βλέπω, παιδί μου, μα δεν είναι βάρκες αυτά, είναι κότερα. Μπορεί μέσα σ’ αυτά να είναι και το κότερο τ’ αφεντικού μου.

Χρειάστηκε αρκετή ώρα να του εξηγήσω τι είναι αυτά τα κότερα και ποιοι είναι οι «κυβερνήτες» των.

Λίγο πιο πέρα δυό βαρκούλες παραγαδιάρικες κινήσανε την περιέργεια του παιδιού.

-Αυτή, πατέρα, είναι βάρκα ε; Κι’ εκεί πίσω τι γράφει;

-Ναι, αυτή είναι βάρκα. Κι εκεί πίσω γράφει τ’ όνομά της.

-Και πως την λένε; Ρώτησε πάλι ο μικρός.

-Τι λένε «Χαραυγή»!

-Την άλλη, εκεί κάτω;

-Εκείνη την λένε «Σαΐτα».

-Πατερούλη, όλες οι βάρκες έχουν όνομα;

-Ναι του απάντησα, κουρασμένος από τις πολλές ερωτήσεις του.

Συνεχίζοντας τον περίπατό μας, συναντηθήκαμε μ’ ένα καλό φίλο, ελεγκτή του Τελωνείου.

-Γεια σου, κ. Παπαδόπουλε, με την παρέα σου, μας λέει, καθώς έρχεται κοντά μας.

Χάιδεψε ύστερα λίγο το μικρό και τον ρώτησε;

-Πως σε λένε, μπέμπη;

Ο μικρός κάρφωσε τα μάτια του στον κ. Ελεγκτή, έκπληκτος και παραξενεμένος και του απαντά:

-Με λένε Γιάννη Τσάκαλο!

Τότε ο κ. Ελεγκτής, παραξενεμένος κι’ αυτός με την σειρά του επανέλαβε απορημένα και μηχανικά:

Τσάκαλος; ……. και χαιρετώντας μας ευγενικά, συνέχισε το δρόμο του. Δεν θα μπορούσε, ασφαλώς να εξηγήσει τα μυστήρια της σημερινής ζωής. Και θ’ αναρωτιόνταν ο άνθρωπος : «Τσάκαλος; Ο γυιός Τσάκαλος κι ο πατέρας Παπαδόπουλος; Πως γίνεται;»

Μόλις μείναμε πάλι οι δυό μας- εγώ και ο γυιός μου- με ρωτά επίμονα ο μικρός.

-Γιατί, πατερούλη μου, αυτός ο κύριος σε είπε Παπαδόπουλο;

Κι άρχισα να του εξηγώ και να του λέω πως φωνάζουν τον πατέρα του  Παπαδόπουλο, γιατί έτσι λένε τον εργοδότη του. Κι’ αιτία η σφραγίδα, η σφραγίδα που δεν την έχει ο μπαμπάς του, αλλά την έχει ο κ. Παπαδόπουλος. Γι’ αυτό κι’ ο μπαμπάς του δεν έχει στην αγορά δικό του όνομα, όπως δεν έχει κανένας άλλος βοηθός Εκτελωνιστού, που σφραγίζουν με τον ιδρώτα τους το όνομα κάποιου άλλου.

-Πατέρα, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Πως μπορείς να μην έχεις δικό σου όνομα, αφού σε λένε Τσάκαλο. Εδώ ακόμα κι’ οι βάρκες έχουν όνομα!

-Ακόμα κι οι βάρκες – ε!

-Ακόμα κι’ οι βάρκες – επανέλαβα μηχανικά – έχεις δίκιο παιδί μου.

Αυτό, ως   τώρα δεν τόχα σκεφθεί. Ακόμα και οι βάρκες έχουν όνομα! Τον χάιδεψα στο κεφάλι και τον πήρα από το χεράκι να συνεχίσουμε τον περίπατό μας.

Γεράσιμος Τσάκαλος

Αναδημοσίευση από τον «Βοηθό Εκτελωνιστή» φύλλο 112 Ιούνιος 1965

Το Blog Λογοτεχνία – Πολιτιστικά  Εκτελωνιστών δέχεται να φιλοξενήσει κείμενα συναδέλφων, αξιώματα και πολιτιστικά δρώμενα  που αναδεικνύουν τον εκτελωνιστικό πολιτισμό

E-mail = ggioggaras@Gmail.com Για αγορά βιβλίων πατήστε εδώ